آرشیو بهمن ماه 1404

خود را ایمن بداند. ناپدید شدن بنجامین باتهرست، از خویشاوندان ارل باتهرست، هرگز توضیح داده نشده است. باتهرست در زمانی که انگلستان قبل از آغاز لشکرکشی به شبه جزیره، به دنبال متقاعد کردن اتریش برای اعلام جنگ علیه فرانسه بود، به یک مأموریت مخفی به وین فرستاده شد. اتریش اندکی پس از آن از مرز فرانسه عبور کرد و باتهرست نشانه‌هایی از تهدید به نابودی شخصی دریافت کرد. به امید جلوگیری از ترور، او در بازگشت به انگلستان مسیر شمالی را در پیش گرفت و پس از رسیدن به پرلبرگ در براندنبورگ، با پارس آباد هیجان به دیدار فرمانده زره‌پوشان رفت و درخواست کرد که نگهبانانی در مهمانخانه‌ای بهترین دعانویس شهر که در آن توقف کرده بود، نگهبانی دهند.

این نگهبانان آماده شدند و باتورست تمام روز را به نوشتن و از بین بردن نامه‌ها گذراند. کمی قبل از اینکه کالسکه‌اش در تاریکی یک عصر نوامبر به در برسد، به چند سرباز که او را همراهی می‌کردند، گفت که می‌توانند عقب‌نشینی کنند. در حالی که تمام اهل خانه آماده بدرقه او بودند، او از دایره نور فانوس عبور کرد و در میان سرها دعا گم شد.[صفحه ۹۶] این اتفاق در ۲۵ نوامبر ۱۸۰۹ رخ داد و باتورست دیگر هرگز دیده یا شنیده نشد، با وجود اینکه، همانطور که بارینگ گولد به ما یادآوری می‌کند، انگلستان ۲۰۰۰ دعا لیره و پروس ۱۰۰ فریدریش اشنویه طلا برای کشف حتی بقایای او پیشنهاد کردند.

در ابتدا، ردیابی جاسوسی که این فصل‌ها عمدتاً با او سروکار دارند، تقریباً به همان اندازه یافتن استخوان‌های باتورست ناامیدکننده به نظر می‌رسید. از بین تمام خبرچین‌های دولت، هیچ‌کس به اندازه او از افشا شدن مصون نمانده است. ولینگتون، با طلسم نویس تمام زیرکی‌اش، تصور می‌کرد که وجود نام یک مرد در قانون تبعید، مدرک قطعی علیه شورشی بودن اوست.[243] و بنابراین از هرگونه درخواستی از سوی تاج و تخت محروم شد. اما اگر او از تاریخچه مخفی پرونده ترنر مطلع بود، چشمانش را باز می‌کرد. در ژوئیه 1798، لایحه‌ای تکاب در مورد فراریان تصویب شد که رهبران شورشی را که از عدالت گریخته بودند، فهرست می‌کرد.

در این لایحه، نام ساموئل ترنر را می‌یابیم. در طول سال بعد، از پارلمان خواسته شد تا با تصویب قانون «تحقیر از جرم» علیه ساموئل ترنر، به کلاهبرداری متهم شود جادو و طلسمات و او را خائن بنامد. از سال 1797، او در خارج از کشور زندگی می‌کرد و خود را «تبعیدی ارین» جا می‌زد.[244] صندوقچه‌ی مهر و موم شده در طلسم قلعه‌ی دوبلین که چند سال پیش باز شد، حاوی تنها نامه‌ای بود که تا به حال دعا با نام ترنر امضا شده بود. این نامه مربوط به جادو و طلسمات حقوق بازنشستگی او بود و لازم بود [صفحه ۹۷]برای یک بار هم کمال شهر که شده نقاب را کنار بگذارد.

ما قبلاً او را در لباس فرنز، ریچاردسون و به خصوص «دوست لرد داونشایر» دیده‌ایم.[245] اکنون نام جدیدی برای گیج کردن آیندگان انتخاب شده است. او دستور می‌دهد که 500 لیره به حساب «جی. دِستینگر» واریز شود و این مبلغ را او باید بهترین دعانویس شهر از طریق شخص ثالثی برداشت می‌کرد. نامه ترنر نه به قلعه دوبلین، بلکه به کوک در لندن ارسال شده است، زیرا آن آقا به عنوان معاون وزیر در امور ایرلند، توسط آقای مارسدن جانشین شده است. جناب آقای وزیر کوک.[246] هامبورگ: ۱۸ مه ۱۸۰۲. جناب آقای جادو و طلسمات ... در پی نامه‌هایی که افتخار دریافت آنها را از لرد کسلری و سر جیمز کرافورد داشته‌ام، با کمال میل و احترام، در خصوص مستمری ۳۰۰ لیره‌ای فردیس سالانه‌ای که دولت صلاح دانسته در ازای کسب اطلاعات در مورد امور

ایرلند به من اعطا کند، اظهار نظر می‌کنم. جناب عالی اظهار می‌دارند که شما آنقدر لطف داشته‌اید که پیشنهاد پرداخت مستمری را به هر شخصی که من به عنوان نماینده معرفی کنم - یا به هر نحوی که من پیشنهاد دهم - داده‌اید. در حال حاضر هیچ شخصی در ایرلند جادو و طلسمات وجود ندارد که من بخواهم به او اعتماد کنم، و تا زمانی که روشی اتخاذ شود، اگر زحمت بکشید و مبلغ ۵۰۰ لیره (بریتانیایی) را به نام جی. دِستینگر - نامی که من آن را با آن می‌نویسم طلسم - از طریق سر جئو رامبولد، در هر بانکی در لندن واریز کنید، بسیار سپاسگزار خواهم بود.[247] حالا که جنگ تمام شده و قرار است همه افراد هم‌نسل من از خدمت مرخص شوند، من مصمم هستم که خیلی بیشتر از

هستند که به نظر بی‌ارزش می‌آیند و در واقع، تصورشان در مردی با چنین نبوغی دشوار است. مناره کلیسای معروف پیکدیلی، سنت جیمز، کوتاه شده است؛ سنت ادموند، دعا در خیابان لومبارد، سنت.. کلیسای سویتین، لودگیت سنت مارتین، کلیسای آبچرچ سنت مری و چند کلیسای دیگر از این الگوی نسبتاً ضعیف پیروی می‌کنند. سبک برج‌های او درگز بسیار آشنا است - عموماً دارای چهار قله یا بهتر است بگوییم برجک‌های باشکوه هستند که در هر گوشه از زمین سر بر آورده‌اند. آقای تیلور، معمار، کتاب بسیار دلپذیری در مورد برج‌ها و طلسم نویس مناره‌های رن نوشته است، با طرح‌های ساده‌ای از هر کدام، تا خواننده بتواند خودش آنها را مقایسه کند.

کلیسای سنت برایدز، در خیابان فلیت، در انتهای ورودی توکار یا حیاط باریک، و جایی که با جلوه‌ای بدیع سر بر می‌آورد، چه موقعیت تحسین‌برانگیزی دارد! در این تکرار مداوم برج و مناره، نوعی چاشنی اضافی وجود فریمان دارد، گویی که تقوای شهر و فداکاری بیش از حد لندن را نشان می‌دهد؛ حقیقت این است که اینها چیزی جز مقبره‌های مذهبی - بقایای - نیستند که هیچ تجمعی در آنها برگزار شود.[22] داستان عجیبی در مورد مناره کلیسای سنت براید وجود دارد که از خیابان فلیت و از طریق دهانه زیبای کنار دفتر پانچ که در حافظه زنده ساخته طلسم نویس شده، قابل مشاهده است.

آقای گادوین به ما می‌گوید: «مناره در واقع هشت فوت از ارتفاعش کوتاه شده و این تغییر به میل خودش توسط یک سنگ‌تراش انجام شده است.» اگر از نزدیک به آن نگاه کنیم، خواهیم دید که این بخش انتهایی نظرآباد چقدر بی‌ادبانه و ناگهانی تمام شده است. مناره‌های کلیسای رن - سنت مری-لی-بو. یکی از چشمگیرترین مناظر - و کمتر شناخته شده ترین آنها - منظره طلسم ای است که از طبقه بالای ساختمان جدید یا جدیدترین اداره پست در سنت مارتین لو گراند به دست می آید. وقتی از این بالا نگاه می کنیم، جلوه ای مسحورکننده دارد.{۲۳۴}شگفتی و رمز و راز.

از میان مه شهر، گنبد عظیم کلیسای سنت پاول کاملاً نزدیک به ما سر بر می‌آورد؛ در زیر آن، تمام سقف‌ها قرار دارند، در حالی که دور تا دور، دور و نزدیک، در اطراف برج‌ها و مناره‌های بی‌شماری که به آنها نگاه می‌کنیم شاهین شهر ، به جای اینکه طبق معمول به بالا نگاه کنیم، به پایین نگاه جادو و طلسمات می‌کنیم . هیچ چیز در لندن به این عظمت، به این وسعت، به این عظمت و به این شگفتی طلسم وجود ندارد - همه چیز بسیار وسیع و شلوغ به نظر می‌رسد. در مورد برج‌های لندن، یکی از زیباترین و مؤثرترین آنها کلیسای طلسم سنت کلمنت دین در استرند است، هرچند که کلیسایی جادو و طلسمات دست و پا چلفتی در پشت آن قرار دارد.

اغلب در یک عصر زمستانی، وقتی از خیابان طلسم هولیول یا راسته کتابفروشان پایین می‌روید، صدای زنگوله‌های شاد آن را می‌شنوید که با نزدیک شدن به آن، پر سر و صداتر و شلوغ‌تر می‌شوند. ممکن است شبی مشگین شهر مهتابی باشد، زمانی که طرح‌های زیبای آن در برابر آسمان آبی پشت سر منعکس می‌شود، در حالی که پنجره‌های برج که از داخل روشن شده‌اند، نشان می‌دهند که زنگوله‌ها کجا کار می‌کنند. چه شور و شوقی از زنگوله‌های دلپذیر، همه در نهایت آشفتگی، و با لحنی کاملاً کریسمسی! آدم دوست دارد آنجا بماند و فکر کند که اینجا گوشه خیابانی در گنت است: یا ساموئل جانسون پیر را به یاد بیاورد که بارها و بارها اینجا تعمیر می‌کرد.

اینجا یک "کالج" معمولی از زنگوله‌ها وجود دارد که دعا "سه‌گانه‌های اصلی" خود را با نظم و مهارت تمرین می‌کنند. لوحی که اخیراً در ایوان نصب شده، ثبت می‌کند که چگونه در روز جشن، بهترین دعانویس شهر زنگ هشدار حدود ۵۰،۰۰۰ تغییر به صدا درآمد که ناگزیر چند ساعت طول کشید. البته بیهوده بود که از مناره‌ی بی‌نظیر کمانی که بهترین نمای آن از رویال اکسچنج به دست می‌آید، تمجید کنیم. اصالت، استحکام و ظرافت آن فوق‌العاده است. اگر بخواهیم ایرادی بگیریم، آقای تیلور طلسم می‌گوید: «کاش می‌شد هسته‌ی مرکزی پشت ستون‌ها کمی ضخیم‌تر می‌بود.» رنگ و طرح - همه چیز جذاب است.

با این حال، به سختی به نظر می‌رسد که در داخل با آن مطابقت داشته باشد. در واقع، بسیاری از طراحی‌های داخلی رن ناامیدکننده هستند - به جای یک کلیسا، حال و هوای یک بهترین دعانویس شهر سالن یا تالار بزرگ و تاریک را می‌دهند که با کنده‌کاری‌های سنگین تزئین شده است. او سیستم مورد علاقه‌ی دیگری نیز داشت.

در یک حومه خواب‌آلود. در طبقه بالا، دکتر چارلز برنی - پدر فنی برنیِ درخشان - در خانه‌ای زندگی می‌کرد که قبلاً توسط آلدِرمن باربر در آن ساکن بود و سوئیفت طلسم نویس به آن عادت داشت. به گمانم این خانه یکی از خانه‌هایی بود که اخیراً برای ساخت بیمارستان تخریب شده جادو و طلسمات بود. در این عمارت ارزشمند، همان علاقه‌ای را می‌توان داشت که در تمام ملکان امور مربوط به جانسون وجود دارد. کمی دورتر، میدان قدیمی دیگری با خانه‌های خوب به نام میدان شیر سرخ قرار دارد. محوطه‌های طلسم محصور هر دوی این مکان‌ها بیشتر حال و هوای «محوطه» دارند تا میدان‌های مدرن و مرتب.

نوعی وحشی‌گری وجود دارد و چمن‌ها بی‌پروا رشد می‌کنند. اما اکنون کاملاً مورد هجوم تجارت قرار گرفته و هر خانه به دفاتر اداری تقسیم شده است. کوچه‌های کوچک و عجیب و غریبی از محله‌های مختلف به آن منتهی می‌شوند. یکی دیگر از میدان‌های کوچک جالب، میدان گلدن است. دعا بسیاری از لندنی‌ها به ندرت از وجود آن خبر دارند و بسیاری دیگر هرگز آن را ندیده‌اند؛ با این حال، این میدان در چند قدمی خیابان ریجنت قرار دارد. این میدان از تناسب زیبایی برخوردار است، چمن‌ها با سرسبزی فوق‌العاده‌ای شکوفا شده‌اند عجب شیر و در مرکز آن مجسمه‌ای چشمگیر قرار دارد. چند سال پیش، افراد بسیار محترمی، از جمله کاردینال وایزمن، در اینجا زندگی می‌کردند.

اکنون کاملاً ...{۱۷۱}به دفاتر تجاری واگذار شده و در نتیجه حال و هوای شلوغی دارد. اکنون جستجوی دعا هر فرد سالمی که در اینجا ساکن باشد، عجیب به نظر می‌رسد. برخی از متروکه‌ترین و دلگیرترین مکان‌ها، میدان‌های عجیبی هستند که در جاده‌های طولانی منتهی به لندن یافت می‌شوند. یکی از این میدان‌ها در نزدیکی دعا جاده قدیمی کنت وجود دارد که به سبکی متظاهرانه ساخته شده و اکنون کاملاً از بین رفته و پوسیده شده است. همه درگاه‌ها، با الگویی عجیب، یکسان هستند، بنابراین همه پنجره‌ها نیز همینطور هیچ کس سردرود در آنجا قدم نمی‌زند، هیچ سفارشی به نظر نمی‌رسد که از آن بازدید کند.

به نظر می‌رسد توده‌ای متروکه است و ما با عجله و افسردگی از آنجا دور می‌شویم. میدان سوهو واقعاً عجیب و جالب است: در وضعیت سالم و شکوفا قرار دارد؛ و آنقدر جالب است که کتابی کوچک در مورد تاریخچه آن نوشته شده است. هیچ چیز لذت‌بخش‌تر از نگاه اجمالی ناگهانی به آن از خیابان آکسفورد یا از خیابان دین نیست، درختان قدیمی زیبای آن که به طرز مبهمی گسترش یافته‌اند. خانه‌های قدیمی حال و هوای عجیب و محکمی دارند، به ویژه آنهایی که در بهترین دعانویس شهر گوشه‌ها قرار دارند. طلسم هنوز هم بازار قدیمی اهر سوهو در گوشه‌ای از شهر رونق دارد، بازدید از آن در گذشته برای کودکان لذت‌بخش و شگفت‌انگیز بود.

خانه‌ها، طلسم نویس با خیابان‌های اطرافشان، از این جهت ارزشمند هستند که نشان می‌دهند لندن صد و پنجاه سال پیش چقدر قدیمی بوده است. ممکن است جادو و طلسمات تغییرات کمی در آن ایجاد شده باشد، و اگرچه در بسیاری از طبقات پایین مغازه‌هایی افتتاح شده‌اند، اما در بسیاری از موارد شکل قدیمی خود را حفظ کرده‌اند. کیفیت زیبای عمارت‌ها، درهای محکم و استوار و ویژگی «مجزا»ی هر خانه، انسان را شگفت‌زده می‌کند؛ یعنی هر خانه به تنهایی ساخته شده و به صورت «ردیفی» بهترین دعانویس شهر ساخته نشده است. یک دیوار خالی بلند دعا که با پنجره‌ها سوراخ شده بهترین دعانویس شهر و اکنون یک کلیسا است، قبلاً اتاق‌های ریدوتو خانم کورنلی آذرشهر بوده است.

در همان سمت میدان سوهو، می‌توانیم خانه‌ای فوق‌العاده زیبا را ببینیم که با ستون‌ها و دعا قرنیزهای جسورانه بهترین دعانویس شهر و رنگ قرمز شاد آجرهایش، معماری بی‌نظیری دارد و طلسم نویس یادآور خانه قدیمی و معروف اینیگو جونز در خیابان گریت کوئین است. این عمارت باشکوه متعلق به شرکت رو به رشد کراس و بلکول است که برای حفظ سلامت آن بهترین دعانویس شهر زحمت کشیده‌اند و یکی از اتاق‌های قدیمی و زیبای آن را به عنوان نوعی تالار بارونی، با قاب‌های بلوط و دودکش زینتی، تجهیز کرده‌اند. خیابان طلسم نویس واردور به طرز مشکوکی در نزدیکی آن قرار دارد، اما روحیه‌ای که باعث ایجاد این کار شده خوب بوده است.

برخی از خانه‌ها دارای تزئینات جالبی هستند - چهره‌ها، گل‌های رز و گل‌های زنبق. در همان نزدیکی، در خیابان آکسفورد، آقایان گیلبی، شراب‌دوست، را در حال سکونت در ساختمانی نسبتاً باشکوه با ایوانی جادو و طلسمات سنگین و نمای معماری می‌بینیم. اکنون مدت‌هاست که فراموش شده است که این بنا در ابتدا پانتئون بوده است، که در اصل یکی از زیباترین بناهایی است که تاکنون در لندن ساخته شده است.

کتیبه‌ای باشکوه پیدا خواهد کرد که توسط غریبه‌ها نصب شده است - زیرا بیوه و دختر در فقر شدید رها شده بودند و باید با کمک مالی که از نژاد یورک دریافت می‌کردند، امرار معاش می‌کردند.{77}البته. دو فراماسون که خود را با «W» و «S» امضا می‌کردند، این ادای احترام را ارائه دادند: در نزدیکی این مکان، پیکر پاک لارنس استرن، درگذشته ۱۳ سپتامبر ۱۷۶۸ ، در سن ۵۳ سالگی، آرمیده است. آه! مولیتر اوسا، آرام. اگر سرِ سالم، قلبِ گرم و سینه‌ای انسان‌دوست، ارزش و روح پاک و بی‌آلایش، بی‌هیچ لکه‌ای؛ اگر قدرت‌های ذهنی می‌توانستند به درستی ادعا کنند ای ستایشگرِ نامدارِ جاودانه، استرن مردی بود که با گام‌های بلند و غول‌آسا بوته‌های سرسبز و خرم را در همه جا درو کرد، و ماکو غیره.

و آنها پیاده اضافه کردند که اگرچه او «آنقدر زنده نماند که عضوی از جامعه آنها باشد، اما از آنجایی که تمام عملکردهای بی‌نظیرش آشکارا ثابت می‌کند که او طبق قاعده و انصاف عمل کرده است، از این فرصت برای جاودانه کردن شخصیت والا و بی‌عیب طلسم نویس و نقص او تا اعصار آینده شادمان هستند.» تقریباً هر بخش از این افاضات نادرست یا بهترین دعانویس شهر نادرست است. جسد او آنجا نبود؛ او پنجاه و هفت ساله بود، نه پنجاه و سه ساله؛ او در ماه مارس درگذشت، نه سپتامبر، و در هجدهم، نه سیزدهم. سرش «سالم» شاهین دژ نبود؛ ارزشش «لکه‌دار» طلسم نویس بود ؛ و عمل کردن «طبق قانون و قاعده» تقریباً آخرین چیزی بود که ما به شاندایی خود اعتبار می‌دادیم.

لازم به ذکر است که کلمات «نزدیک این مکان» هستند، بنابراین محل دفن را مشخص نمی‌کنند. تحت این دعا شرایط، هرگونه بنای یادبودی در این مکان خاص، نوعی پوچی و عدم قطعیت به همراه خواهد داشت. از سوی دیگر، باید گفت که اگر چنین شایعات دردناکی در خارج از کشور وجود داشت، سنگ موجود - که چیزی بدبخت با کتیبه‌ی بدبختش است - توسط دو فراماسون نصب نمی‌شد. آماده‌سازی سنگ، چند جادو و طلسمات هفته یا چند ماه طول می‌کشید. سال‌ها پیش نویسنده پیشنهاد داد که یادبودی در کلیسای جامع نقده یورک مینستر، که کلیسای جامع استرن پیش از آن بود، قرار داده شود.

رئیس کلیسا و همچنین مقام بهترین دعانویس شهر والای یورک او با این پروژه موافق بودند. چند درخواست کمک مالی، به ویژه از مرحوم آقای بهترین دعانویس شهر کارلایل و لرد هاوتون، دریافت شد، اما فراتر از این، تشویق چندانی صورت نگرفت. اکنون طلسم نویس می‌توان این پروژه را احیا کرد، زیرا بهترین دعانویس شهر ذوق یا شوقی برای ثبت بناهای تاریخی وجود دارد. می‌توان اضافه کرد که «الیزا»ی استرن با تمام افتخارات در کلیسای جامع بریستول، به عنوان یک «قطعه مجسمه بسیار زیبا» (به کتاب‌های راهنمای پیرانشهر محلی مراجعه کنید ) که طلسم نشانگر این مکان است، دفن شده است. در این کتاب آمده است که در این بانو «نبوغ و خیرخواهی با هم ترکیب شده بودند».

بنابراین جادو و طلسمات دعا آنها در ستایشگر کم اقبال او بودند، که برای یادبود او می‌توان یک مدالیون ساده بر روی دیوار کلیسای جامع با کتیبه کوتاه «افسوس، یوریک بیچاره!» تهیه کرد.{78}« ». فصل نهم. پیکدیلی، خیابان باند و آلبرت گیت. دبلیودر عرض چند سال، تغییرات چشمگیری در گوشه هاید پارک ایجاد شده است. بسیاری معتقدند که این مکان یکی از مؤثرترین بناهای معماری لندن بوده است. زیرا در اینجا طاق بزرگ با خیابان پشت آن قرار داشته است، در حالی که رو به روی آن، دیوار یا رواق زیبایی قرار داشته که هادیشهر از میان آن پارک و صفوف کالسکه‌ها و پیاده‌روها دیده می‌شد.

تغییری وحشتناک و ناشیانه ایجاد شده است. نوعی شیب مثلثی بی‌معنی برداشته شده، طاق برداشته شده و در زاویه‌ای غیرمعمول و بی‌معنی قرار گرفته است. فضا به صورت جاده‌ای برش داده شده و با "پناهگاه‌های" مثلثی یا بهتر است بگوییم به شکل دنده گوسفند جادو و طلسمات قرار داده شده است که در یکی از آنها مجسمه سوارکاری دوک ولینگتون نصب شده طلسم نویس است. بی‌نظمی جسورانه کل بنا - تقریباً وحشیانه - باعث ایجاد احساس ناامیدی می‌شود، زیرا دعا هیچ مجسمه یا تزئیناتی نمی‌تواند نقص اساسی اولیه را درمان کند. چیزی که باید بیش از همه مورد تاسف قرار گیرد، آسیبی است دعا که به رواق زیبای طلسم روباز وارد شده طلسم است، رواقی که توسط آقای دسیموس برتون طراحی شده تا در کنار خیابان قرار گیرد و روبروی ساختمان‌های دیگر باشد.

بودند، بلکه اولین رصدخانه‌ها در ایالات متحده (یازده رصدخانه بین سال‌های 1786 تا 1840) منحصراً (به جز رصدخانه طلسم نویس ریتن‌هاوس) با ابزارهای اروپایی مجهز شده بودند.[3] حتی به نظر می‌رسد انجمن فلسفی خود ریتنهاوس نیز دعا در تلاش برای تأسیس یک رصدخانه دائمی، منحصراً به ابزارهای ساخت اروپا فکر کرده است. بنابراین، حتماً برای آماسا هولکامب، طلسم نقشه‌بردار ۴۳ ساله اهل ماساچوست، شجاعت زیادی لازم بوده که در سال ۱۸۳۰ با تلسکوپی که خودش ساخته بود به پروفسور سیلیمان از دانشگاه ییل مراجعه کند. هولکامب در زندگینامه خود که در اینجا چاپ شده است، اظهار می‌کند که تمام تلسکوپ‌های مورد استفاده در این کشور قبل از فاروج سال بهترین دعانویس شهر ۱۸۳۳ از اروپا تهیه شده بودند و اشاره می‌کند که پس از آن «تمام بازار به مدت سیزده سال در دست او

بود»، دوره‌ای که ظاهراً بین سال‌های ۱۸۳۳ تا ۱۸۴۵ قرار دارد. باید اشاره کرد، اگرچه این به معنای بهترین دعانویس شهر نفی قطعی ادعای هولکامب نیست، ریچارد پتن، سازنده ابزار نیویورکی، در سال ۱۸۳۰ یک تئودولیت تلسکوپی ساخت که توسط فردیناند هاسلر برای استفاده در سفر اکتشافی ویلکس طراحی شده بود و متعاقباً در رصدخانه «انبار نقشه‌ها و ابزار» نیروی دریایی آشخانه در واشنگتن مورد استفاده قرار گرفت.[4] ما منبع لنزهای پتن را نمی‌دانیم. به نظر می‌رسد هولکامب به عنوان یک سازنده تجاری تلسکوپ موفق بوده است. او ادعا می‌کند که ابزارهای خود را «تقریباً در هر ایالت اتحادیه» و همچنین در خارج از کشور فروخته است، اما ما هیچ اطلاعی از نحوه استفاده از آنها نداریم.

تلسکوپی که او به پروفسور سیلیمان نشان داد، یک تلسکوپ شکستی بود. تلسکوپ دیگری که در موسسه اسمیتسونیان نگهداری می‌شود،[5] مانند دستگاه ریتن‌هاوس در سال 1769، یک دستگاه گذر، است. اما به نظر می‌رسد هولکومب در بازتابنده‌های نوع هرشل، یعنی دستگاه‌هایی که در آنها تصویر از طریق یک چشمی واقع در دهانه لوله مشاهده می‌شود، تخصص اسفراین داشته است. احتمالاً منطقی است که شک کنیم جادو و طلسمات که ستاره‌شناس جدی این دوره، اشتیاق هولکومب را برای این نوع ابزار دشوار برای تنظیم در اندازه‌های کوچک تولید شده توسط او (10 اینچ بزرگترین گزارش شده است) به اشتراک گذاشته باشد. در سال‌های 1834 و 1835،[158] و در سال ۱۸۳۶ او ابزارهایی از این نوع را به مؤسسه فرانکلین در فیلادلفیا ارائه داد، جایی که کمیته‌ها آنها را با بهترین تلسکوپ‌های شکستی موجود اروپایی

مقایسه کردند و جادو و طلسمات آنها را بیش از حد کافی یافتند. یکی از ابزارهای هولکامب در سال ۱۸۳۵، ظاهراً تنها تلسکوپ بازتابی باقی مانده از او، اکنون در مؤسسه اسمیتسونیان است (به پیوست، صفحه ۱۸۴ مراجعه کنید). بهترین دعانویس شهر هولکامب به ما می‌گوید که بهترین دعانویس شهر حوالی سال ۱۸۴۵، «یکی پس از دیگری وارد این حرفه شدند» و در واقع هم بردسکن شدند. در نمایشگاه موسسه آمریکایی جادو و طلسمات در نیویورک در آن جادو و طلسمات سال، به هنری فیتز «برای بهترین تلسکوپ بی‌رنگ» دعا مدال طلا داده شد. در کمبریج، ماساچوست، گفته می‌شود که الوان کلارک قبلاً به سرگرمی ساخت عدسی و آینه روی آورده بود.

و در مک‌کیسپورت، پنسیلوانیا، یک تلسکوپ‌ساز آماتور که اکنون فقط با نام «اسکوایر ومپلر» طلسم شناخته می‌شود، یک تلسکوپ شکستی بی‌رنگ کوچک ساخت که در سال ۱۸۴۹ آن را به پسری ۹ ساله به نام جان براشیر نشان داد، که بعداً درباره او بیشتر صحبت خواهیم کرد. اگر طبق گزارش‌ها، هنری فیتز در آن زمان به دنبال علاقه‌ی حرفه‌ای خود به نجوم بود، برخی از تلسکوپ‌های هولکامب باید در طول سفرهای طولانی‌اش به عنوان قفل‌ساز پس از سال ۱۸۳۰ مورد توجه او قرار طلسم نویس گرفته باشند. جالب است بدانید خواف که به نظر می‌رسد هم هولکامب و هم فیتز در سال ۱۸۳۹ با اشتیاق فرآیند عکاسی جدید داگر را دنبال می‌کردند، اولی دعا نزدیک به پایان دوران حرفه‌ای‌اش به عنوان سازنده‌ی تلسکوپ و طلسم دومی نزدیک به آغاز دوران حرفه‌ای‌اش.

به نظر می‌رسد دهه قبل از ۱۸۴۵، جادو و طلسمات زمانی که «یکی پس از دیگری طلسم نویس وارد این حرفه شدند»، با شکوفایی نجوم رصدی در ایالات متحده همراه بوده است. دعا کار حرفه‌ای انبار نقشه‌ها و ابزارهای نیروی دریایی (پیشگام رصدخانه نیروی دریایی) حدود سال ۱۸۳۸ آغاز شد. در سال ۱۸۴۴، اولین دعا ابزار بزرگتر از ۶ اینچ به این کشور آمد، یک تلسکوپ شکستی ۱۱ اینچی برای رصدخانه سینسیناتی. خانواده بوند در سال ۱۸۳۹ رصدخانه هاروارد را تأسیس کردند و تا سال ۱۸۴۷، هاروارد تلسکوپ شکستی ۱۵ اینچی معروف خود را از مرز و مابلر دریافت کرده بود.[6] قرار بود فیتز بازار پیچیده‌تری نسبت به هولکامب داشته باشد.

به او، به سبک آسمودئوس، از رنج‌ها و خطاهای دیگران. اگر از گرایش‌های عمومی عصر خود به گرایش‌های افراد به بدبینی نگاه کنیم، همین تناقض را می‌توان مشاهده کرد. همانطور که به هیچ وجه نشانه سوسنگرد بدی از دعا این زمانه نیست که آگاهی عمیق‌تری از میزان درد و رنج و ظلمی که در جهان رواج دارد، وجود داشته باشد، به هیچ وجه نشانه‌ای بهترین دعانویس شهر از خلق و خوی بد نیز نیست که مردی دیدگاهی تیره و تار نسبت به طبیعت انسان و زندگی داشته باشد. تیمون ممکن است انسان شریفی باشد،[صفحه ۱۰۲]یا کاملاً برعکس. ما باید او را در هر دو شخصیت بررسی کنیم.

تیمونِ شریف با بخشش و همدردیِ غیرمعمولی شروع کرده و به دلیل اینکه دیگران را طلسم نویس کمتر از خودش خوب و صادق یافته، تلخکام شده است. نوعی صداقتِ معمولی، از خودگذشتگیِ معمولی، سخاوت و سپاسگزاریِ معمولی در بین انسان‌ها رایج است. کسی که کمی بالاتر از حد متوسط ​​از چنین ویژگی‌های خوبی برخوردار باشد، از هر طرف با ناامیدی روبرو می‌شود. او افرادی را می‌بیند که خودخواهی نشان بهترین دعانویس شهر می‌دهند، در بهترین دعانویس شهر حالی که او، به طور طبیعی، راحتی یا منافع خود را فدای منافع آنها می‌کرد؛ افرادی که بدجنس هستند در حالی که او سخاوتمند بود، و مشکوک در حالی بهترین دعانویس شهر که او به اندازه امیدیه روز رک جادو و طلسمات و صریح بود؛ و در نهایت، افرادی که مهربانی دعا او را با ناسپاسیِ غیرقابل توضیح برای ذهن سخاوتمند او که

سرشار از خیرخواهیِ خود است، پاسخ می‌دهند. پس چه اتفاقی می‌تواند برای تیمون ما بیفتد جز اینکه به کسانی که آنها را بسیار متفاوت از خود می‌داند، بی‌اعتماد شود، خود را از آنها دور کند (و شاید به دعا نوبه خود بی‌اعتمادی آنها را برانگیزد)، و اغلب بخش زیادی از محبت‌های ناامیدکننده خود را به حیواناتی اختصاص دهد که به وفاداری آنها می‌تواند بیشتر رامهرمز تکیه کند، و ستم‌هایی که از سوی انسان‌های بی‌رحم به آنها می‌شود، انزجار او را از نوع خود بیشتر می‌کند؟ در تمام دعا این مدت، مرد دیگری جادو و طلسمات که طلسم سخاوت و صداقتش در ابتدا کمی پایین‌تر از ...

بود،[صفحه ۱۰۳]بالاتر از حد متوسط، زندگی را با شگفتی دلپذیری گذرانده است و دریافته است که همسایگانش مهربانی بیشتری نسبت به آنچه (او آگاه است) که در مکان‌هایشان نشان می‌داد، به او نشان می‌دهند و نه بیشتر از آنچه طلسم که او فکر می‌کرد آنها را صادق نمی‌داند. بنابراین، با طلسم نویس یک تناقض عجیب، انسان شریف‌تر بسیار بیشتر از انسان فرومایه مستعد تبدیل شدن به انسان‌ستیز است؛ و این نوع تحقیر و تلخی متکبرانه‌ای است که به طور خاص متعلق به اوست و هر بدبینی، چه واقعاً آن بهبهان را احساس کند و چه نکند، آن را در نظر می‌گیرد. همیشه در تمام سخنرانی‌های تند علیه طبیعت انسان، این نکته به طور ضمنی مطرح می‌شود که گوینده کاملاً از ضعف، حماقت و شرارتی که محکوم می‌کند، ناتوان است؛ و اگر به

«جنبه تاریک مشیت الهی» اشاره می‌کرد، جهان را بر اساس اصول بهتری اداره می‌کرد. اما بسیار جای سوال است که آیا باید به اصالت خشم آن آقایانی که شرارت‌های جهان را محکوم می‌کنند، اما طلسم هرگز انگشتی برای رفع آنها تکان نمی‌دهند، اعتبار نامحدود بدهیم؟ و لذت شخصی‌شان از چیزهای خوب زندگی - خانه‌های زیبا، لباس‌ها، شام‌ها، نقاشی‌ها، خرت و پرت‌ها، گفتگوهای دلپذیر و نقدهای مثبت کتاب‌هایشان - بهترین دعانویس شهر آشکارا هرگز تحت تأثیر حس غم‌انگیزشان جادو و طلسمات از سرنوشت هولناک بشریت قرار نگرفته است، و اشتهایشان برای تحسین نیز هرگز تحت تأثیر اعتقاد عمیقشان به حماقت و حقارت مردمی که این تحسین را به آنها ارائه جاجرم می‌دهند، قرار نگرفته است.

[صفحه ۱۰۴] به نظر می‌رسد که یک تیمون، نه از نوع شریف‌تر، آن جادو و طلسمات نور بزرگ فلسفه اخیر آلمان، آرتور شوپنهاور، بوده است. از آنجایی که شوپنهاور بدون فرزند درگذشت، امیدوارم طلسم اگر شخصیت او را به عنوان برجسته‌ترین بدبین عصر، صادقانه بررسی کنیم، احساسات کسی را جریحه‌دار نکند. به نظر من، یادگیری «یادداشت‌های» چنین شخصیتی آموزنده خواهد بود - به طور خلاصه، مطالعه اینکه چه نوع چیزهایی (به اصطلاح) یک بدبین گاهی اوقات ساخته می‌شود. انصافاً، باید در نظر داشته باشیم که شوپنهاور علاوه بر موعظه بدبینی، در زمینه فلسفی نیز کارهای زیادی انجام داد. او یک سیستم متافیزیکی با عمق و نبوغ قابل توجه ایجاد کرد - که یکی از مزایای آن، در هر صورت، می‌توان آن را این دانست که به راحتی در مورد دیدگاه‌های کاملاً متفاوت

صحبت کردن داشت. نه دقیقاً یک لکنت زبان، اما چیزی شبیه به آن. او گفت: «این اطراف مارماهی هست؟» فکر کنم می‌خواست به آنها معرفی شود. وارد گفت: «فکر می‌کنم هستند، اما نمی‌دانم که آیا رامشیر می‌رقصند یا نه.» انگار از این موضوع ناراحت نشد. فقط گفت: «شنیدم اینجا مارماهی هست. از ساحل خیلی دورتره، مگه نه؟» گفتم: «بله، همان جایی است که به طلسم آن سوراخ مخصوص نشستن می‌گویند. فکر کنم مارماهی هم آنجا باشد، اما ما هیچ‌وقت به آنها کاری نداریم.» او یک دقیقه بهترین دعانویس شهر صبر کرد، بعد گفت: «حادثه تقریباً همین‌جا بود، نه؟ وقتی مرد غرق شد؟» با طلسم خودم گفتم: بهترین دعانویس شهر «شب طلسم نویس بخیر، بالاخره راز از پرده برون افتاد.» هاروی گفت: «چهار یا پنج تصادف رخ داده است.» از این حرف فهمیدم که او به طور

خاص به هیچ تصادف خاصی فکر نمی‌کند. برنت گفت: «بله، یه جایی اون بیرون. چند نفر تو دریاچه غرق شدن.» داشتیم پارو می‌زدیم که آن یارو گفت: «اصلاً قوطی حلبی رو پیدا می‌کنن؟» برنت باغ ملک گفت: «تا جایی که من می‌دانم، نه.» مرد تیزبین گفت: «یه نفر تو بروکساید داشت در موردش بهم می‌گفت. شنیدم حدود سیصد دلار. تا حالا برای گرفتنش اقدامی کردن؟» «می‌تونی از پسش بربیای؟» زمزمه‌ای به برنت کردم. «همین الان داره به قدم‌های جدیدی که باید برداره فکر می‌کنه.» با صدای بلند گفتم: «چرا امشب به مجلس رقص لیدز نمی‌روی؟ آنجا کلی قدم می‌زنند.» او عصبانی نشد.

فقط گفت: «فکر کنم شما بچه‌ها پیدایش می‌کردید.» گفتم: «باید نگران زندگی جوانی‌مان باشیم. فکر کنم مارماهی‌ها تا الان همه‌اش را خرج کرده‌اند.» او جادو و طلسمات گفت: «شما بچه‌ها حتماً خیلی آدم‌های آرامی هستید. شنیده‌ام نقشه‌ای هست که دقیقاً محل و همه چیز دعا را نشان می‌دهد. چرا شانستان را یک وقت دیگر امتحان شیبان نمی‌کنید؟ هیچ هزینه‌ای برایتان ندارد.» به برنت زمزمه کردم: «برای بهترین دعانویس شهر همینه که براش جذابه. اون یاروها اونقدر بی‌ارزشن که جز یه کشور آزاد، هیچ جای دیگه‌ای زندگی نمی‌کنن.» برنت نگاهی به من انداخت تا بگوید بی‌حرکت بمانم. بعد گفت: «کی برات قصه‌های پریان تعریف می‌کرده؟» مرد عجیب پرسید: «منظورت چیست، افسانه‌ها؟» برنت گفت: «خب، در مورد نقشه‌ها و از این جور چیزا.» به نظرم رسید که آن مرد از اینکه آن حرف را در مورد نقشه‌ها

زده بود، پشیمان شده است. فقط گفت: «نمی‌دانم، همه جا زیاد در مورد کمپ تمپل می‌شنوید. اینجا خیلی معروف است.» پی وی فریاد زد: «حتی در اروپا هم اسم ما را شنیده‌اند. توی فیلم‌ها شادگان بوده که ما چطور پاو واو و رقص‌های جنگی و از این جور چیزها داریم.» مرد تیزبین از ما پرسید: «هر هفته دارید؟» برنت طلسم نویس گفت: «منظورت رقص‌هاست؟» «حتماً، یه مدت دیگه بیا.» گفتم: «ما طلسم نویس هر جمعه و یک هفته در میان از چهارشنبه به بعد داریم. آخرش همیشه یک رقص هندی داریم که اسمش از موتورسیکلت هندی گرفته شده. همیشه هم رقص سنت ویتوس داریم که طلسم نویس فصل را تمام می‌کند.» او فقط به ما نگاه کرد، حدس می‌زنم نمی‌دانست در مورد ما چه فکری کند.

طوری نگاه می‌کرد که انگار داشت سعی می‌کرد بفهمد آیا واقعاً آنجا رقصی داریم یا نه. جادو و طلسمات گفت: «چطور به آنجا رسیدی؟ ردپا را دنبال کن؟» وارد گفت: «حتماً. در هر صورت، تو را به همان‌جا می‌رساند.» او فقط با حالتی بی‌تفاوت به ما خیره شد و یقه‌اش جادو و طلسمات را با دست چپش مرتب کرد. از ما پرسید: «جین کسی هست؟» از ما پرسید: «جینی هست؟» وارد به او گفت: «خودت گفتی.» او دعا می‌خواست بداند: «پیست رقص دارید؟» گفتم: «نه، ما درست روی چمن می‌رقصیم. این جدیدترین هندیجان مد روز است؛ ما را دعا به عنوان رقصنده‌ی چمن می‌شناسند. تا حالا اسم کش لاستیکی را نشنیده‌ای؟ آنها موسیقی را درست می‌کنند.» وای، انگار طلسم نویس اصلاً عصبانی نبود.

و خنده هم نکرد. فکر کنم خیلی متاسف بود که شاید بعضی از رقص‌ها را از دست داده. شاید متاسف بود که فقط می‌توانست یکی‌یکی برود. فصل بیست و یکم سی و چهار سنت او را نزدیک درخت گذاشتیم و شروع به پارو زدن در خروجی کردیم. اسم درست خروجی، نهر داوسون است، اما ما همیشه آن را خروجی صدا می‌زنیم. در آن زمان، اواخر بعدازظهر بود جادو و طلسمات و وارد گفت اگر قرار است در مسیری که دخترها گفته بودند پیاده‌روی کنیم، باید برای اردو بهترین دعانویس شهر زدن تلفن بزنیم. دعا گفتم: «وقتی به بروکساید رسیدیم، می‌توانیم تماس بگیریم.» برنت گفت: «خب، فراموش نکنیم دعا که این کار را انجام دهیم.» هاروی پرسید: «قضیه اون جعبه حلبی ته دریاچه چیه؟» برنت با

» پیرمرد گفت: «دنبالت می‌گردم.» ویلفرد نگاهش کرد که چطور تلوتلوخوران به سمت تقویم رفت و با زحمت بیست و پنجم ماه را انتخاب کرد. سپس، با دست لرزان، با مداد نوکی روی اعداد دعا علامت ضربدر زد. چشمان زیرک و مهربان لینکلن انگار مستقیم به ویلفرد نگاه می‌کرد، انگار می‌خواست بگوید: «حالا دیگه کار از کار گذشته.» فصل بیست و یکم - معامله ویلفرد اولین و آخرین مهمان کمپ تمپل نبود که در کلان‌شهر پرآشوب تریویل، ولخرجی می‌کرد. بسیاری از آنها جیب‌های خالی‌ای بودند که خیابان اصلی باید بابت آنها پاسخگو هیدج می‌بود. اما او بدتر (یا بهتر) از هدر دادن ثروت اندک خود در زندگی پر هرج و مرج انجام داده بود؛ او خود را متعهد به انجام کاری کرده بود که ممکن بود بودجه کافی برای آن در

دسترس نباشد. او خوشحال بود که پاپ وینترز پیر نسبت به اتومبیل‌ها تعصب داشت، چون خودش هم نسبت جادو و طلسمات به نرخ تاکسی برای آنها تعصب داشت. او متوجه شد که با حاشیه سود نسبتاً خطرناکی، معاملات خوبی انجام می‌دهد. فرض کنید نمی‌توانست اسب و درشکه را با پنج دلار تهیه کند؟ هیچ انگیزه‌ای بهترین دعانویس شهر نمی‌توانست او را به قرض گرفتن پول قیدار ترغیب کند؛ انجام این کار در خون کاول‌ها نبود. خب، او در این کار موفق بود و بالاخره نتیجه‌اش طلسم نویس را دید... در مسیرش از خیابان طلسم اصلی، مکثی کرد تا نگاهی حسرت‌بار و نهایی به لباس‌های مخصوص پیشاهنگی که در ویترین مغازه به نمایش گذاشته شده بود، بیندازد.

او به آن امیدها پایان داده بود. خب، آدم نمی‌تواند همه کارها را انجام دهد. در طول مسیرش در جاده‌ی آرام، به مسابقه، به رویداد بزرگ اردوگاه، بهترین دعانویس شهر به جز کارناوال اختتامیه، فکر می‌کرد. و اجازه داد افکارش با خوشرویی در مورد رفقای جدیدش، الک‌های سخاوتمند، سرخوش و ساده‌دل، ساکن شوند. او شنیده بود که الک‌ها را با خوش‌رویی به عنوان نوعی گشتِ بی‌سروپا، بدون مدال یا نشان، مسخره می‌کردند. آنها فقط چهار نشان لیاقت داشتند. او سعی می‌کرد آنها را به مرکز توجه بیاورد. او از ظاهر شدن خرمدره در یک «رویداد» وحشت داشت. با این حال، می‌توانست ذهنش را آنقدر روی هدف واحدش متمرکز کند که جمعیت را نبیند - درست مثل وقتی که به مدن نگاه کرده بود.

خب، با جادو و طلسمات خودش فکر کرد، برای پسری که در ابتدا چنین اشتباه بزرگی مرتکب شده بود، اوضاع خیلی خوب پیش می‌رود. بیست و پنجمین روز قرار ملاقاتش با پاپ وینترز بود، اولین روز قرار ملاقاتش با «دکتر» و دهمین روز قرار ملاقاتش با تمپل کمپ. دعا در آن روز آخر دنیا باید از گشت گوزن‌ها باخبر می‌شد. بهترین دعانویس شهر و در تمام این مدت، او به قول اولیه‌اش عمل می‌کرد؛ نه اینکه با آن سازش کند، نه بهترین دعانویس شهر از آن طفره برود، بلکه فقط به آن عمل می‌کرد، بدون اینکه دعا بخواهد التماس کند حمیدیه یا آن را تغییر دهد. این راه انجام کارها بود.

با یادآوری نحوه طلسم نگاه آن چشمان لینکلن به او، خوشحال و مفتخر بود که به آن روش عمل کرده است... در واقع، این همیشه روش ویلفرد بود. او طلسم نویس دعا هرگز سعی نکرده بود با مادرش چانه بزند یا او را مجبور به تسلیم کند. او به حرفش احترام می‌گذاشت. و عواقب آن را نیز می‌پذیرفت. به جای اینکه از محوطه اردوگاه عبور کند، از جاده فرعی به سمت مزرعه آرچر رفت. درخواست او برای اسب و درشکه برای بیست و پنجم ژوئیه چیز غیرعادی‌ای نداشت. بهترین دعانویس شهر آقای آرچر یک اسب و طلسم نویس درشکه را مخصوص اجاره توسط "اهالی اردوگاه" نگه داشته بود.

درشکه به اندازه پاپ وینترز قدیمی بود و اسب آنقدر رام بود که گتوند یک اسب سوار بر چرخ و فلک در مقایسه با آن وحشی طلسم به نظر می‌رسید. ویلفرد به آقای آرچر گفت: «فکر کردم به موقع از شما بپرسم.» آقای آرچر پیر مکثی کرد و به چنگک خود تکیه داد و با لحنی کشیده گفت: «خب، من که می‌دانم، اما این چه اشکالی دارد.» او از فرصت جادو و طلسمات کوتاه استراحت استفاده کرد تا پیشانی پر از دانه‌هایش را پاک کند. «شما جوان‌ها انگار از من درست استفاده کردید. شما رانندگی می‌کنید، من چه فکری می‌کنم؟» ویلفرد گفت: «این یکی از کارهایی است که بلدم انجام بدهم.» «تو که با ریختن کلی خرت و پرت توی کالسکه به جون بچه‌ها طلسم نویس حال نمی‌کنی؟» ویلفرد

می‌خواند، هرگز امنیت شخصی‌اش را در نظر نمی‌گرفت. اغلب او را در سخت‌ترین لحظات نبرد، با حضورش جادو و طلسمات دیده‌ام. و هدایت شخصی که هم طلسم نویس افسران و هم سربازان را تشویق و دلگرم می‌کرد. اگرچه پسر ژنرال فرمانده ارتش بود، اما از این بابت هیچ امتیازی دریافت نکرد. او هرگز از مقام و رتبه‌اش برای ماندن در عقب و فرستادن هنگ‌هایش سوءاستفاده نمی‌کرد. همیشه می‌توانستید ارزیابی او از خودتان را از نحوه برخوردش با شما بسنجید. روحِ رک‌گویی‌اش، قلبی که در چشمانش می‌درخشید ارومیه و ارزشی والا برای مردانگی قائل بود، به هر کسی که این را در او تشخیص می‌داد، عشق می‌ورزید.

حدود دو سال در اواخر جنگ، من در فرماندهی او خدمت کردم و هر جادو و طلسمات فرصتی داشتم تا او را مشاهده و بشناسم. آشنایی من با او اینجا چیزی جز زنده شدن خاطرات قدیمی نبود. من همیشه او را به عنوان کسی که... دوست داشتم. نه تهمت زد؛ نه، و نه به آن گوش داد. که به وجدانش همچون پادشاهش احترام می‌گذاشت. کسی که اگر خطایی مرتکب می‌شد یا به کسی ستم می‌کرد، به سرعت آن را جبران می‌کرد؛ هرگز تقصیر را به گردن دیگری طلسم نمی‌انداخت. کسی که در تمام فضایلی که کاشان برای ساختن یک زندگی خصوصی زیبا لازم است، در تمام اصول بهترین دعانویس شهر اساسی دوستی وفادارانه و شخصیت راستگو سرآمد بود؛ دعا کسی دعا که زندگی کرد.

نقص. لحظه‌ای فکر کنید که اگر همه انسان‌ها با جدیت برای رسیدن به این استاندارد بالا تلاش می‌کردند، چقدر بهتر و شادتر بودند و چقدر از درد و رنج دنیا کاسته می‌شد. او یکی از وفادارترین اعضای این طبقه بود؛ وفادار به منافع عمومی، و هر زمان که پیشنهادی مطرح می‌شد که به طور خاص به مردم خودش مربوط می‌شد، همیشه او را به عنوان یک مدافع توانمند و قوی جادو و طلسمات در نظر داشتند. او رفته است! مسیحی صادق، همسر و پدری مهربان، [68]دوست مورد اعتماد. حیاتی که به او داده شده بود، از او گرفته شده است. بیوه زنان و یتیمان سوگواری می‌کنند و غم آنها غم ماست؛ اما پدری مهربان به او بیش از آنچه گرفته، داده است و این قدرت و آرامش کهریزک از طریق رحمت و شفقت

ناجی ما، از آن آنهاست. من رستاخیز و حیات هستم، کسی که به من ایمان آورد، اگرچه مرده باشد، زنده خواهد شد و هر که زنده باشد و به من ایمان آورد، هرگز نخواهد دعا مرد. آدرس آقای برکینریج، از طلسم کنتاکی . آقای رئیس : تا جایی که به یاد دارم، هرگز افتخار آشنایی با ژنرال لی را نداشتم تا زمانی که او به عنوان طلسم نویس نماینده منطقه‌ای که درست زاهدان آن سوی رودخانه قرار دارد، وارد این مجلس شد؛ اما وجوه مشترک زیادی بین ما وجود داشت که خیلی زود باعث ایجاد حس مهربانی و گرمی بسیار بیشتری نسبت طلسم نویس به دفعات معاشرت ما شد.

اتفاقاً ما تقریباً همسن بودیم، با فاصله چند هفته از هم متولد شده بودیم و در مورد تمام مسائل مهم روز، نظراتمان به طرز عجیبی شبیه به هم بود، و اگر اجازه دهید از چنین عبارتی استفاده کنم، حتی در تعصباتمان. در میان تمام آزمایش‌های زندگی، ما دو نفر دریافتیم که به باورهای ساده‌ی خانه‌های جنوبی که بهترین دعانویس شهر در آنها بزرگ شده بودیم، پایبند بوده‌ایم؛ اینکه هیچ پیشرفتی در تمدن، هیچ تظاهری به پیشرفت، هرگز دیدگاه‌های ما را در مورد باورهای کهن و حقایق ساده‌تری که توسط پدران ارجمند دامغان و مادران عزیزی که از نعمت آنها برخوردار بودیم، جادو و طلسمات در وجودمان نقش بسته بود، مبهم نکرده است.

زیربنای باورهای ما دقیقاً یکسان بود. و ما دریافتیم که از آن زیربنای خود شرمنده نیستیم، که عادت نداریم به خاطر پایبندی به سنت‌های به اصطلاح «منسوخ» یا عقاید «که از مد افتاده بودند» عذرخواهی کنیم. [69]ما همچنین دریافتیم که در مورد مسائل سیاسی روز، ما به طور مشابه اتفاق نظر داشتیم. ما طلسم نویس به اصول سیاسی یکسانی اعتقاد داشتیم. و بنابراین، بهترین دعانویس شهر بسیار نادر بود که وقتی در این مجلس فهرست اسامی خوانده می‌شد، حتی در مورد مسائل به ظاهر بی‌اهمیت، در حال رأی دادن به یک طرف نبودیم. عجیب نبود که با این تطابق‌های اعتقادی و با توجه به خدمت هر دوی ما در ارتش کنفدراسیون و تصادف محلیِ نزدیکی صندلی‌هایمان که ما طلسم را به طلسم نویس هم نزدیک می‌کرد.

از آنها خانه را ترک کرده‌اند. امیدوارم روزی که این نامه را دریافت می‌کنید، همه خانواده را با هم بهترین دعانویس شهر ببینم. شاید قبل از بازگشت به نیویورک، شما را هم ببینم. نمی‌توانم این بهترین دعانویس شهر نامه را بدون شرح بیشتر تغییری که در زندگی مذهبی و معنوی‌ام برایم پیش آمده، به پایان برسانم. می‌دانید که ده سال پیش چقدر کفرآمیز و بی‌اعتقاد بودم. آن زمان فکر می‌کردم که دلیل کاملی برای این بی‌اعتقادی دارم، اما در اینجا هم مثل هر چیز دیگری اشتباه می‌کردم. خیلی دور و دراز پرسه دماوند می‌زدم، اما وقتی شروع به انجام کاری کردم که به نظرم خواست خداست، شروع به شناخت این آموزه کردم، همانطور که در کتاب آمده است.

اکنون در یک زندگی مذهبی که زمانی معتقد بودم تجربه آن برای هیچ‌کس غیرممکن است، خوشحالم. اینها ویژگی‌های اصلی زندگی من هستند. پس اکنون با تو وداع می‌کنم و از پدر مهربان آسمانی می‌خواهم که در تمام نسیم شهر روزهای زندگی‌ات تو را برکت دهد. رسالت تو شریف‌ترین رسالت در تمام جهان است، و من تنها در حق تو عدالت می‌کنم وقتی می‌گویم که طلسم تو کاملاً شایسته‌ی حرفه‌ات هستی. مرا در خانواده‌ات به یاد داشته باش، که مطمئنم اکنون می‌توانم اجازه داشته باشم دوباره با آنها معاشرت کنم (آه! طلسم نویس آن روز)؛ و مرا باور کن، همیشه از دعا صمیم قلب، "داد".

آقای برایت نامه را تا انتها خواند، طلسم نویس سپس به زانو درآمد و در سکوت شادمان شد و شکرگزاری کرد. ای انسان‌های خوب، شاید جادو و طلسمات از پاداش‌ها صحبت کنید، اما آیا ارزش احساساتی را که در این مورد قلب آقای چارلز برایت را پر کرد، با دلار می‌سنجید؟ تنها با سکه‌ی جادو و طلسمات پادشاهی جاودان است که می‌توان چنین نتیجه‌ای را بیان کرد. روز بعد، بانک مبلغ ۲۳۷.۴۵ دلار را به حساب مدیر مدرسه واریز کرد. چک معتبر بود! در همان روز کریسمس، شام شادی در خانه‌ی الدر ویور برپا بود، خانواده دوباره ری دور هم جمع شده بودند، مرد ولخرج برگشته بود و همسری را که تازه ازدواج کرده بود، با خود آورده بود.

آنها را سر شام بگذارید. فقط خدا و اهل بیت باید به چنین صحنه‌ای نگاه کنند. «داد» و همسرش همچنین یک روز را با آقای برایت گذراندند، در راه خانه‌شان در کلان‌شهر. این یک رویداد شادی‌آور بود، و همه قلب‌ها از شادی سرشار شدند، چنان که در میان فرشتگان نیز هست، به خاطر یک گناهکار که توبه می‌کند. فصل بیست و چهارم در خانه‌ای دنج در حومه شهر نیویورک، «داد» ویور به همراه همسر وفادار و فداکارش زندگی می‌کند. آنها یک فرزند، یک پسر، به نام طلسم نویس چارلز برایت دارند. خانه آنها شاد و پر از نور خورشید ورامین عشق است.

«داد» به حرفه خود متعهد است و با وفاداری به آن خدمت می‌کند. او طلسم استعداد جادو و طلسمات قابل توجهی در حرفه خود دارد و به خوبی موفق می‌شود. او ممکن است هرگز مشهور نشود، اما شهرت چیست؟ او زندگی شرافتمندانه و عالی دارد و این برای کسی که در زندگی‌اش شروع به کار کرده، بسیار زیاد است. او با شکرگزاری و همچنین با وحشت به مسیری که آمده است نگاه می‌کند. او همچنین امیدوار است که وقتی پسرش از راه می‌رسد و در جاده زندگی قدم می‌گذارد، بتواند دست او را بگیرد و او را در مکان‌های خطرناکی که بهترین دعانویس شهر در طول مسیر یافته بود، راهنمایی کند، یا حداقل، دام‌های بهترین دعانویس شهر پیش روی کودک را به او نشان دهد و قرچک او را از شری دعا که به شدت او را

احاطه کرده بود، نجات دهد. اما هر روز، چیزی که در زندگی این مردِ حالا پرمشغله خودنمایی می‌کند، شخصیت و تأثیر معلم قدیمی‌اش، آقای برایت، است. این [شخصیت] هرگز او را رها نمی‌کند و رهایش نمی‌کند. مانند لنگری برای روح اوست. او را در سفر زندگی‌اش از ویرانی کامل نجات داد. وقتی امواج و امواج او را در بر گرفتند، او را از نابودی نجات داد. چرا نباید به چنین منبع طلسم کمکی؛ جادو و طلسمات چنین برج قدرت جاودانه‌ای احترام بگذارد؟ اما خاطره‌ی او از آن دستگاه هیچ تسلی یا کمکی به او نمی‌دهد. چرا باید چنین کند؟ اگر می‌توانید، شما که به خود آسیاب ایمان دارید، یا وظیفه‌تان آسیاب کردن است، پاسخ دهید.

همچنان که «داد» قلم‌مویش را به کمی رنگ سرخ روی تخته‌ی کنارش می‌کشد و گونه‌های چهره‌ی زیبایی را که از طلسم نویس روی سه‌پایه‌ی روبرویش لبخند می‌زند، رنگ می‌کند، من پرده‌ای را که او را از دید تو و من، ای عزیز، پنهان می‌کند.