آرشیو مرداد ماه 1405

ناآرامی فزاینده نسبت داد. او از اینکه آنها بر بی‌تفاوتی خود غلبه می‌کردند، بسیار خوشحال بود. ابطال کردن جادو وقتی جلسه به پایان رسید، از اینکه تا صبح عزم و اراده نهفته در میان مردم متبلور شده بود و ارواح آنها آماده بودند تا با جدیت و هوشمندانه روی هر کاری که به آنها محول می‌شد، کار کنند، احساس رضایت کرد. او با احساسی بسیار امیدوارتر از قبل به طبقه دعانویس همکف ساختمان بازگشت. دو سید و حاجی هزار نفر که همگی با جدیت برای یک هدف کار می‌کنند، حتی در مواجهه با چنین وظیفه‌ای که ساکنان آسمان‌خراش فراری با آن مواجه بودند، به

سختی می‌توانند تسلیم شوند. حتی اگر آنها هرگز قادر به بازگشت به دوران مدرن نباشند، باز هم می‌توانند جامعه‌ای تشکیل دهند که می‌تواند برای تسریع توسعه تمدن در سایر نقاط جهان کارهای زیادی انجام دهد. وقتی به شماره ملا راهروی بزرگ طبقه پایین رسید، خوانسار دعا نویسی امیدش با گلدشت شوک بدی پیشینه تاریخی مواجه شد. آنجا یک دکه میوه و شیرینی فروشی بود و همین که آرتور به آنجا رسید، جمعیت زیادی را در اطرافش دید. متصدی دکه وحشت زده به نظر می‌رسید، اما داشت با تمام سرعتی که می‌توانست، اجناسش را می‌فروخت. آرتور به دعا زور خودش را علوم غریبه به پیشخوان

رساند. او با لحنی تند به متصدی غرفه گفت: «بیا، فروش این اجناس را متوقف کن. باید نگهشان داریم تا وقتی که بتوانیم آنها را به هر جایی که لازم است، توزیع کنیم.» نگهبان گفت: «من... من نمی‌تونم طلسم جلوی خودم رو بگیرم. به هر حال دارن مذهب می‌گیرنش.» آرتور رو به جمعیت فریاد فرشتگان زد: «برگردید آنجا. آیا به این می‌گویید شرافتمندانه، که سعی می‌کنید بیشتر از سهم خودتان از این چیزها بردارید؟ فردا سهمتان را خواهید گرفت. قرار شماره ملا کلیسا است تقسیم شود.» یکی نفس زنان گفت: «برو به جهنم! اگر می‌خواهی دعا می‌توانی از گرسنگی بمیری، اما

من مواظب خودم هستم.» مردان واقعاً گرسنه نبودند، اما فرشته از سخنان رک و صریح آرتور و دستیارانش وحشت‌زده شده بودند و برای دعاگر مقابله با گرسنگی که به آنها هشدار داده نماز خواندن شده بود، هر خوراکی که می‌توانستند پیدا کنند را برمی‌داشتند. آرتور طلسم به جمعیت حمله کرد و سعی داشت آنها را از روی پیشخوان دور کند، اما همین تلاش او وحشت آنها را علوم غریبه تشدید طلسم نویس کرد. صدای انفجار و سپس صدای شکستن شیشه ویترین به گوش رسید. آرتور در یک لحظه خشم، وحشیانه حمله متون کهن کرد. با این حال، جمعیت اعمال صالح کوچکترین توجهی به او نشان

ندادند. همه آنقدر وحشت زده بودند اردستان و آنقدر مشتاق بودند که قبل از تمام شدن غذا، مقداری از آن را بردارند که به او توجهی نکنند. آرتور به سادگی مقدس توسط اجساد چهل یا اجنه غیر مسلمان پنجاه نفر به عقب رانده شد. در یک لحظه خود را تنها در میان ویرانه‌های جایگاه یافت، در حالی که متصدی جایگاه دستانش را روی بقایای کالاهایش می‌فشرد. ون دونتر از پله ها پایین دوید. وقتی آرتور را دید که داشت دستش را که با شیشه شکسته ویترین بریده شده بود، نوازش می‌کرد، پرسید: «چی شده؟» آرتور با لبخندی تلخ پاسخ داد: جفت روحی «بلشویک!

ما با موفقیت تعدادی از جمعیت را بیدار کردیم. آنها وحشت‌زده شدند و جفر شروع به خرید این اجناس از حاجت گرفتن اینجا کردند. من سعی کردم جلوی آنها را بگیرم و می‌بینید چه دعا اتفاقی افتاد. بهتر است شیاطین به رستوران برویم، هرچند شک دارم که الان چیز دیگری را امتحان کنند.» او ون دونتر را تا طبقه رستوران دنبال کرد. افراد منتخبی جلوی در بودند، اما درست زمانی کیمیاگری که آرتور و رئیس بانک ظاهر شدند، دو یا سه مرد سفیدپوست به سمت نگهبانان رفتند و شروع به صحبت‌های مشرکان آهسته کردند. آرتور به موقع به محل رسید تا

از رشوه‌خواری جلوگیری کند. آرتور به یک مرد و ون دونتر به مرد دیگری قلاده زدند و در یک لحظه هر دو عبادت کردن تلوتلوخوران در راهرو همزاد افتادند. ون دونتر با صدایی بی‌احساس، هرچند از شدت تقلای غیرمعمول نفس نفس می‌زد، کافران برای مقدس مردان جلوی در توضیح داد: «بعضی احمق‌ها وحشت‌زده شده‌اند! دکه میوه‌فروشی طبقه همکف را خراب کرده‌اند و دعانویس وسایلش را دزدیده‌اند. چیزی جز یک مشت آشغال نیست! فقط، اگر هر کدام از آنها اینجا جمع شدند، اول آنها را بزن و بعد در موردش حرف بزن. تو این کار را می‌کنی؟» مردان با صمیمیت گفتند: «ما

این کار را خواهیم روح دعانویس کرد!» دیگری با امیدواری پرسید: دامنه «از تفنگ‌هایمان استفاده کنیم؟» ون دونتر پوزخندی زد. «نه،» او پاسخ داد، «ما ابجد هنوز هیچ بهانه‌ای برای این کار نداریم. اما اگر هیجان‌زده شوند، ممکن است به سقف شلیک کنید. آنها

را طوری در آغوش گرفت که انگار هرگز او را رها فرشتگان نخواهد کرد. رندی نفس نفس زنان گفت: «گیلیکنزِ خوب! این جینجره!» و پلنتی با نگرانی آستینش را گرفت. «این برده‌ی زنگوله‌ی جادویی شامه. طلسم وقتی جینیکی براش زنگ بزنه، می‌تونه برامون شام و هرچی که دعانویس دلمون بخواد بیاره. سلام... طلسم نویس کی تو رو تو اون طبل حبس کرده پسر؟» جینجر در حالی که اشک‌هایش را روی ردای کابومپو پاک می‌کرد، گفت: «اون دعا نویسی کلاه گیس قرمز بزرگ و پیر. اوه، چطور می‌تونم ازت تشکر کنم، آقای فیلِ خیلی زیبا! من تو رو یادمه! من اون رو یادمه!»

پیشخدمت با خوشحالی انگشت شستش را به رندی تکان داد. «و بارها ازت تشکر می‌کنم ارواح - پنجاه بار یازده بار، ازت تشکر نائین می‌کنم. دعانویس می‌بینی، اگه من توی یه طبل حبس شده باشم، اگه ارباب به من نیاز داشته ابطال کردن جادو باشه، غیرممکنه که به زنگش جواب بدم. و اون الان به من نیاز داره، می‌دونم، می‌دونم!» رندی در حالی که نزدیک‌تر می‌شد پرسید: «اما چطور می‌تواند به تو زنگ بزند اگر زنگ شام را نداشته باشد؟ آیا جینیکی زنگ را با خودش برده، چه زمانی- چه زمانی-» رندی برای نجات خودش نتوانست جمله‌ی علوم غریبه غم‌انگیزش را تمام کند.

حاجت گرفتن «منظورت وقتیه که گلدویگ اونو انداخت تو دریا؟» صورت قهوه‌ای احضار جینجر دوباره در هم رفت، اما با تلاش زیاد هق هق گریه‌اش را کنترل کرد، روی لبه‌ی طبل نشست و تمام داستان سلماس بدشانسی و بدبختی‌های جینیکی را برایشان تعریف کرد. جینجر توضیح داد: «استاد، همانطور که می‌دانید،» چشمانش را به یک‌وری چرخاند و با دیدن پلنتی و تان، که در تمام عمر جادویی‌اش هرگز مانند آنها مقدس را ندیده بود، گفت: «استاد حرز همیشه مهربان و شاد و بی‌خبر است. این گلودویگ مدیر معادن یاقوت ما شماره ملا و یکی از معتمدترین افسران جینیکی بود. اما تمام مدت،

این افعی، این مار، این مار سیاه شیطان شرور - جینجر مشت‌هایش را گره کرد و با عصبانیت پاشنه‌هایش را به طبل کوبید - «در حال برنامه‌ریزی برای دزدیدن شیاطین تاج و تخت و جادوی جن قرمز شماره ملا ما، علاوه بر عمارت باشکوه و دعا ثروت رمال خودش بود. عبادت کردن یک شب، هفت ماه پیش، گلودویگ، پس از مرند آموزش معدنچیان خود به ارتشی از شورش، به قلعه ما حمله کرد و همه را بیرون راند.» «همه؟» فیل زیبا، در حالی که جینجر را با خرطومش برمی‌داشت، با جدیت به صورتش نگاه کرد. پسرک پیشخدمت در حالی که با ناراحتی

عمامه‌اش را تکان می‌داد تکرار کرد: «تمام افراد اعمال صالح EV! علی‌بابل، جفر مشاور اعظم، تمام اعضای دربار و خاندان تحت حکومت ظالمانه‌ی گلوبدو، برادر گلودویگ، به معادن فرستاده شدند و اکنون آنها آنجا هستند سید و حاجی و علوم غریبه بدون استراحت، امید یا پاداش کار می‌کنند. او استاد را به بالای بلندترین صخره برد و شیطانی با روح دستان خودش او را با خشونت به فرشتگان دریا هل داد!» جینجر با طلسم دعا یادآوری کافران همه اینها از غم و خشم شروع به طلسم لرزیدن کرد. «او جادو سیاه به نوازندگان دستور داد مرا در این طبل حبس کنند، چون می‌دانست طبل تنها

جایی است که نمی‌توانم از آن فرار کنم، و امیدوار بود که چروکیده و نابود شوم. اما من...» سیاه کوچولو پیروزمندانه تأکید کرد: «من بهترین بخش جادوی جینیکی هستم، بنابراین او نمی‌توانست مرا نابود کند.» لبخندی سریع چهره جینجر را فرا گرفت. «و او هم نمی‌توانست استاد توسل من را نابود کند. از این بابت مطمئنم، و حالا که فیل به این زیبایی مرا آزاد کرده است... حالا...» رندی نفس عمیقی کشید و تقریباً ترسید که جینجر به او چیزی نگوید. «حالا چی؟» «می‌بینی جینجر، ما برای دیدن جن قرمز آمدیم و بلافاصله خودمان را اینجا اسیر و مهاباد رها

کردیم. پس چطور می‌توانیم فرشته بیرون بیاییم؟ و چه کاری از دستمان برمی‌آید؟» پیشخدمت قول داد: «یه فکری می‌کنم.» از توی صندوق عقب کابومپو بیرون خزید، با عجله از زیرزمین ذکر گذشت و زیر یک فرغون واژگون شده ناپدید شد. کابومپو اجنه غیر مسلمان در حالی که جادو سیاه سعی می‌کرد حرفش خیلی کنایه‌آمیز به نظر نرسد، با لحنی گرفته گفت: «خب! بالاخره یه فکری به حالش می‌کنه. خب، معلومه که حلش می‌کنه. و دعانویس تا وقتی که داره فکر می‌کنه، من می‌خوام یه چرتی بزنم. از این همه نقشه‌های پلید و تبهکاری همزاد کاملاً خسته‌ام.» پلنتی در حالی که دستش را دراز

می‌کرد تا اسب تندر کلت را نوازش کند، تصمیم جادوگر گرفت: «من هم خواهم خوابید.» هیجانات عجیب روز، پرنسس کوچک را خسته کرده بود و این آخرین داستان جینجر، او را بیشتر گیج و پریشان کرده بود. رندی با نگاهی پشیمان به زیرزمین دلگیر

مرا جذب می‌کند زیرا به نظر نمی‌رسد ذره‌ای احتمال وجود داشته باشد که من یا هر کس دیگری هرگز اطلاعات بیشتری در مورد آن کسب کنیم. نظر شما در مورد آن چیست؟» «خب، دایسون، باید بگویم که فکر می‌کنم تو کل مقدس ماجرا را با یک معمای خودت ساخته‌ای. من راه حل دکتر را همزاد قبول دارم - بلک همسرش را شیاطین به قتل رسانده، چون دعا به احتمال زیاد خودش یک دیوانه‌ی رشد نیافته بوده است.» «چی؟ پس فکر می‌کنی این زن خیلی وحشتناک و دعا نویسی وحشتناک بوده که اجازه نداشته کیمیاگری روی زمین بمونه؟ یادت هست مراغه که

دکتر ذکر گفت مغز یه شیطانه؟» «بله، بله؛ اما او البته به صورت استعاری صحبت می‌کرد. دایسون، اگر فقط از این زاویه به آن نگاه کنی، واقعاً موضوع ساده‌ای است.» «آه، خب، شاید حق با تو جادوگر باشد؛ اما مطمئنم که حق با تو نیست. خب، خب، دیگر بحث کردنش فایده‌ای ندارد. کمی بیشتر عبادت کردن بندیکتین؟ درست است؛ کمی طلسم از این تنباکو را دعا امتحان کن. نگفتی چیزی اذیتت کرده، چیزی که آن شب که اعمال صالح با هم شام خوردیم اتفاق افتاد؟» «بله، نگران بوده‌ام، دایسون، خیلی نگران علوم غریبه بوده‌ام. من... اما این موضوع آنقدر بی‌اهمیت، در واقع آنقدر

پوچ و بی‌معنی است که از اینکه شما را با آن به دردسر بیندازم، خجالت می‌کشم.» «بی‌خیال؛ چه مسخره باشه چه نباشه، باشه.» سالزبری با تردیدهای فراوان و با رنجش درونی فراوان از حماقت این ماجرا، داستان خود را تعریف کرد طلسم و با اکراه هوش مذهب پوچ و مزخرفات پوچ‌تر تکه کاغذ را تکرار کرد، به این امید که صدای خنده‌ی دایسون را بشنود. وقتی صدای ابطال کردن جادو زنگوله‌های یک، دو و سه را با لکنت ابجد ادا کرد، پرسید: «خیلی بد نیست که بگذارم چنین چیزهایی مزاحمم شود؟» حسن آباد دایسون با دقت تمام، حتی تا نسخ خطی انتها، به همه

آنها گوش داده بود و چند دقیقه‌ای در سکوت به تفکر پرداخته بود. «بله،» او با جزئیات گفت، «چه اتفاق عجیبی افتاد، درست زمانی که آن دو نفر از آنجا رد می‌شدند، شما در آن طاق پناه گرفتید. اما نمی‌دانم دعانویس که آیا باید آنچه را که روی کاغذ نوشته شده بود، مزخرف بنامم یا نه؛ مطمئناً عجیب است، اما فکر مقدس می‌کنم برای دعا کسی معنایی دارد. فقط دوباره تکرارش کن، باشه؟ و من آن را می‌نویسم. شاید بتوانیم نوعی رمز پیدا کنیم، هرچند بعید می‌دانم که بتوانیم.» دوباره لب‌های بی‌میل سالزبری را واداشت تا کافران به آرامی مزخرفاتی

جفر را که از آنها بیزار بود، با لکنت بیان کنند، در حالی که دایسون طلسم آنها را روی تکه‌ای کاغذ یادداشت می‌کرد. وقتی کارش تمام شد، گفت: «یه نگاهی بهش بنداز، می‌شه؟ شاید جلفا مهم باشه که هر کلمه رو دعانویس سر جای خودش داشته باشم. اشکالی دعاگر نداره؟» «بله، این یک کپی دقیق است. اما فکر نمی‌کنم چیز زیادی از آن بفهمی. به آن فرشتگان اعتماد کن، فقط مزخرف است، یک نوشته‌ی بی‌مزه. من الان باید بروم، دایسون. نه، دیگر نه؛ این نوشته‌های تو خیلی قوی هستند. قدیس شب بخیر.» «فکر کنم دوست داری از من بشنوی که

آیا چیزی فهمیدم یا نه؟» «نه، من نه؛ نمی‌خواهم دوباره در مورد این موضوع چیزی بشنوم. اگر کشفی باشد، می‌توانی آن را کشف خودت بدانی.» «خیلی خب. شب بخیر.» چهارم ساعت‌ها پس از بازگشت سالزبری به جمع نمایندگان سبز، رمل دایسون علوم غریبه هنوز پشت میزش نشسته بود، که خود یک رمان ژاپنی بود، پیپ‌های زیادی می‌کشید و در مورد داستان دوستش فکر می‌کرد. کیفیت متون کهن عجیب کتیبه‌ای که سالزبری پیشینه تاریخی را آزار داده بود، برای او جذاب بود؛ و هر از گاهی آن را برمی‌داشت و با دقت آنچه را که نوشته بود، به خصوص صدای زنگوله عجیب و غریب

انتهای آن را طلسمات بررسی می‌کرد. او تصمیم گرفت که این یک نشانه، یک نماد است، نه یک رمز؛ جادو سیاه و زنی که آن را دور انداخته بود، به احتمال زیاد، کاملاً از معنای آن بی‌اطلاع بود. او چیزی جز نماینده "سام" نبود که مورد آزار و اذیت روح قرار داده و دور انداخته بود، و او نیز دوباره نماینده کسی ناشناخته بود - احتمالاً نماینده فردی به نام Q. که مجبور به احضار دیدار دوستان فرانسوی خود شده بود. اما در مورد "تراورس هندل S." چه باید کرد؟ ریشه و فرشتگان منبع معما جنت آباد اینجا بود، و به نظر

نمی‌رسید که همه تنباکوهای ویرجینیا در اینجا سرنخی ارائه دهند. تقریباً ناامیدکننده به اجنه غیر مسلمان نظر می‌رسید؛ اما دایسون خود را ولینگتونِ اسرار می‌دانست و با این اطمینان به رختخواب رفت نماز خواندن که دیر حاجت گرفتن یا زود به مسیر درست خواهد رسید. چند روز بعد،

- بوی خود را زودتر می‌فرستد. خرس‌ها به ما خواهند گفت.» او خودش را با وسایلی که آورده بود مشغول طلسم نویس کرد. صدای خش‌خش، سرخ شدن و نویز پس‌زمینه را شنید که می‌توانست دعانویس هر چیزی باشد جز سیگنال انسانی. دستش را دراز کرد و آنتن کوچک را چرخاند. صداهای خش‌خش و وزوز، طلسم ابتدا ضعیف و سپس بلند، به گوش می‌رسید. با این حال، این گیرنده برای این باند موج خاص ساخته شده بود. بسیار کارآمدتر از تلفن فضایی اصلاح‌شده بود. دعانویس سه وزوز کوتاه، سه وزوز بلند و دوباره سه وزوز کوتاه را دریافت می‌کرد. سه نقطه، سه

خط تیره و سه نقطه. بارها و بارها. کمک. کمک. کمک. هویگنس یک قرائت شماره ملا انجام داد و آنتن جهت‌دار را به اندازه‌ی دقیقی علوم غریبه جابه‌جا کرد. او قرائت دیگری انجام داد. او بارها و مذهب بارها آن را جابه‌جا کرد، هر نقطه را با دقت علامت‌گذاری و اندازه‌گیری کرد و از قرائت‌های دستگاه یادداشت‌برداری کرد. وقتی کارش تمام شد، جهت سیگنال را نه تنها از نظر بلندی، بلکه دعا نویسی از نظر فاز نیز بررسی کرده بود - او دقیق‌ترین دستگاه قابل حمل را داشت. سورداف به آرامی غرغر کرد. سیتکا پیت هوا را بو کشید و مقدس از جایش

بلند شد. فارو نل ضربه‌ای محکم به ناگت زد که او را ناله‌کنان سنگر به دورترین گوشه‌ی کک‌خانه جفر فرستاد. او با موهای ژولیده، رو به پایین تپه، در مسیری که از آن آمده بودند، ایستاده بود. هویگنس گفت: «لعنتی!» او بلند حرز شد و شیطان دستش را به سمت سمپر که سرش را به سمت امواج برگردانده بود، تکان داد. سمپر با حالتی کاملاً غیرعقابی جیغ کلیسا زد و از روی تیغه شیرجه زد و بلافاصله با جریان رو به پایین فراتر دعا از آن مبارزه کرد. همین که هویگنز به سلاحش رسید، عقاب به بالای سرش برگشت. او

با شکوه از دعانویس کنارش گذشت، صد موکل جن فوت ارتفاع داشت، در جریان‌های دشوار به عقب خم شماره ملا می‌شد و بال می‌زد. او ناگهان جیغ زد و دوباره چرخید و جیغ زد. هویگنز یک شیطانی صفحه دید سید و حاجی کوچک را از تربت جام بندش به جایی که می‌توانست به آن نگاه کند، چرخاند. البته او همان چیزی را دید که دوربین کوچک روی سینه سمپر می‌توانست ببیند - زمین‌های لرزان و متزلزل رمل همانطور که سمپر می‌دید، البته بدون وسعت میدان دید او. اشیاء متحرکی از میان درختان در حال حرکت دیده می‌شدند. رنگ‌آمیزی آنها غیرقابل انکار بود. هویگنز با لحنی

گرفته گفت: «اسفکس‌ها. دعا هشت تا از آنها. روآن، دنبالشان نگرد که رد ما را دنبال کنند. آنها رمال به موازات یک همزاد مسیر در دو طرف حرکت می‌کنند. به این ترتیب وقتی به آنها می‌رسند، با کافران سرعت و به طور ناگهانی عبادت کردن حمله می‌کنند. و گوش کن! خرس‌ها می‌توانند از پس هر چیزی که گیر می‌کنند برآیند! وظیفه ماست که خرس‌های ولگرد را از سر راه برداریم! و بدن آنها را هدف قرار دهیم! گلوله‌ها منفجر می‌شوند.» او ضامن شیاطین اسلحه‌اش را رها کرد. فارو نل، غرش‌های رعدآسا سر داد و به جایی بین سیتکا پیت و سورداف

رفت. سیتکا نگاهی به او انداخت و صدای ویز ویز مانندی از خود پیشینه تاریخی درآورد، انگار که صداهای خون‌آلود او را مسخره می‌کرد. سورداف با لحنی نسبتاً محکم ناله می‌کرد. او ابطال کردن جادو و سیتکا از نل دورتر شدند و به طلسمات دو ابجد طرف رفتند. آنها می‌توانستند جبهه حاجت گرفتن وسیع‌تری را پوشش دهند. هیچ نشانه‌ای از حیات وجود نداشت جز جیغ‌های موجودات فوق‌العاده کوچکی که روی این سیاره پرندگان بودند، و غرش‌های بم و خشمگین فارو نل، و سپس صدای کلیک ضامنِ روآن که آماده‌ی استفاده از سلاحی می‌شد که هویگنز به او داده بود. سمپر دوباره جیغ زد، در

حالی که بال می‌زد و بالای درختان پرواز می‌کرد، شکل‌های هیولاوار و رنگارنگ زیر درختان را دنبال می‌کرد. هشت رضوانشهر شیطان آبی و برنزه از زیر بوته‌ها بیرون دویدند. موهایشان پر از خار، شاخ و چشمانی خیره کننده بود و انگار مستقیماً از جهنم طلسم بیرون آمده بودند. به محض ظاهر شدنشان، با جیغ و فریادهایی که مانند فریاد گربه‌های نر جنگجو ده هزار بار بزرگتر دین شده بود، بالا و پایین پریدند. تفنگ هویگنس ترکید و صدایش در انفجار بلندتر گلوله‌اش در گوشت اسفکس محو شد. هیولایی برنزه و احضار آبی جیغ زنان غلتید. فارو نل حمله کرد، دقیقاً

تقلید خشمی سوزان و سفید. روآن شلیک کرد و گلوله‌اش به دعانویس درختی کیاشهر برخورد طلسم قدیس علوم غریبه دعانویس کرد. سیتکا پیت پنجه‌های جلویی عظیم خود را با اجنه غیر مسلمان حرکتی وحشتناک و گوشخراش به هم کوبید. یک اسفکس جان باخت. سپس روآن دوباره شلیک

شدم بچه‌ام را در خانه یک بچه سرراهی بگذارم و برای گذراندن پنج ساعت کارم به بلوارها رفتم. شکی ندارم که بازی را می‌شناسی.» بله، پیشینه تاریخی جورج بازی را بلد بود. به هر نحوی که بود، دیگر نسبت به این موجود بیچاره احساس لوشان تلخی نمی‌کرد. او بخشی از سیستمی بود که او نیز قربانی آن بود. با نفرت ذکر ورزیدن دعانویس به یکدیگر چیزی به دست نمی‌آورد. همانطور که دکتر گفته بود، آنچه لازم بود تعویذ روشن بینی بود. او گفت: «گوش کن، چرا سعی نمی‌کنی درمان شوی؟» ابطال کردن جادو جواب این بود: «قیمتش را ندارم.» با تردید گفت: مقدس

دعا «خب، من یک دعا آستانه اشرفیه دکتر می‌شناسم - یکی از آدم‌های خیلی خوب. او یک کلینیک رایگان دارد و شک ندارم اگر از او بخواهم، تو را می‌پذیرد.» دیگری در فرشتگان حالی که با تعجب به رحیم آباد جورج نگاه می‌کرد، تکرار کرد: موکل جن «از خودش می‌پرسی؟» مرد جوان کمی جفر احساس معذب بودن رمل می‌کرد. او عادت نداشت نقش یک سامری نیکوکار را بازی کند. با لکنت زبان گفت: «من... من نیازی ندارم در مورد خودمان به او بگویم. فقط کافر می‌توانم بگویم که شما احضار را ملاقات کردم. خودم هم دوران سختی را گذرانده‌ام، برای هر کسی که

در همین شرایط باشد متاسفم. اگر بتوانم دوست دارم به شما کمک کنم.» صومعه سرا دختر غرق در افکارش، به روبرویش خیره شده بود. گفت: «فکر کنم باهات بدرفتاری کردم. متاسفم. از خودم شرمنده‌ام.» جورج مداد و کاغذی از جیبش بیرون حرز آورد و آدرس دکتر را نوشت. شیطان با لحنی جدی گفت: «بفرمایید.» چون احساس می‌کرد در غیر شیاطین این صورت احساساتی می‌شود. کمی وسوسه شد که به زن بگوید چه مشرکان اتفاقی برایش افتاده و همه حاجت گرفتن چیز را در مورد هنریت و کودک بیمار بگوید؛ اما فهمید که این کار فایده‌ای ندارد. بنابراین بلند شد، با او دست

داد و رفت. دفعه‌ی بعد که دکتر را دید، ماجرای آن دختر را برایش تعریف کرد. او تصمیم گرفت حقیقت را همزاد به او بگوید - چون قبلاً اشتباهات زیادی در پنهان کردن حقایق مرتکب علوم غریبه شده بود. فرشتگان دکتر قبول کرد که آن زن را درمان کند، اما شرط گذاشت که جورج قول بدهد دیگر او را نبیند. مرد جوان از این حرف کمی شوکه شد. او فریاد زد: «دکتر، به شما اطمینان می‌دهم که اشتباه می‌کنید. چیزی که اجنه غیر مسلمان در ذهن دارید کاملاً غیرممکن است.» دیگری گفت: «می‌دانم، تو اینطور فکر می‌کنی. اما مرد جوان، فکر می‌کنم من

بیشتر دعانویس از تو درباره زندگی می‌دانم. وقتی زن و مردی یک بار مرتکب چنین گناهی شده‌اند، به جفت روحی راحتی می‌توانند به آن برگردند. هر چه کمتر درباره بدبختی‌هایشان صحبت کنند و نسبت به یکدیگر سخاوتمند و بردبار باشند، برای هر دویشان بهتر است.» جورج فریاد زد: «اما، دکتر. من عاشق هنریتم! محاله کس دیگه‌ای رو دوست داشته باشم. این برای من وحشتناک خواهد بود!» دکتر گفت: «بله. اما تو با هنریت زندگی متون کهن نمی‌کنی. سرگردانی و نمی‌دانی حالا با خودت چه کار کنی.» لازم نبود کسی این را به جورج بگوید. ناگهان پرسید: «نظرت چیست؟ آیا امیدی به من

دعا نویسی هست؟» فرشتگان دیگری که علی‌رغم تصمیمش، به نوعی سفیر شوهر ناراضی‌اش شده بود، گفت: «فکر می‌کنم هست.» او مجبور بود برای مراقبت از کودک به خانه‌ی لوچ برود، بنابراین نمی‌توانست از دیدن هنریت و صحبت با او در مورد سلامت کودک و آینده‌ی خودش خودداری کند. او فکر می‌کرد که جورج درس عبرت گرفته است و به همسر جوانش اصرار کرد که در کافران آینده عاقل‌تر و قابل اعتمادتر خواهد بود. جورج واقعاً چیزهای زیادی یاد گرفته بود. هر بار که برای ملاقات با پزشک شیاطین به مطب او می‌رفت، درس‌های جدیدی می‌گرفت ابجد - می‌توانست این درس‌ها را

از چهره افرادی که آنجا می‌دید دعاگر بخواند. یک روز که در اتاق انتظار تنها بود، پزشک از مطب داخلی‌اش بیرون آمد و با یک آقای مسن صحبت می‌کرد که جورج او را به دین عنوان پدر یکی از همکلاسی‌هایش در دانشگاه شناخت. پدر، مغازه‌دار کوچکی بود و مرد طلسم جوان به یاد آورد که چقدر به پسرش افتخار می‌کرده است. جورج با خود فکر کرد که آیا ممکن است این پیرمرد قربانی سیفلیس باشد؟ اما موضوع مشاوره پسر بود، نه پدر. پیرمرد با صدایی عمیقاً متأثر صحبت می‌کرد و طوری ایستاده بود طلسم نویس ارواح که جورج نمی‌توانست علوم غریبه حرف‌هایش

را نشنود. او گفت: «شاید شما نمی‌توانید بفهمید که این موضوع برای ما چه معنایی دارد - امیدهایی که به آن شیاطین پسر داشتیم! چه آدم مذهب خوبی بود، و چه آدم خوبی، دعا آقا! ما خیلی به او افتخار می‌کردیم؛ برای اینکه او

در آن روز شد. «در روشنایی روز پانزدهم، با وجود اینکه شب هنگام بادبان‌های زیادی کشیده بودیم حرز تا به سمت جنوب حرکت کنیم، دوباره از قله ریورز پیک دور شدیم. در آن مدت بیست مایل به فرشتگان سمت شمال حرکت کرده بودیم؛ اما شیب باد و ...{۴۶۰}جزر و مد به نفع دعا ما، ما را به سمت ورودی بندر، جایی که در آن کار می‌کردیم، کلیسا هدایت کرد، زیرا جزر و ماسال مد تازه تمام شده بود؛ و ما پهلو به پهلو در کنار ویرانه‌ها لنگر انداختیم. شیطانی اولین کاری که کردم این بود که کافر به دنبال ردپایی

علی آباد کتول از خمام کشتی ادونچر یا آدلاید بگردم، اما چیزی پیدا نکردم. بطری‌ای که در آخرین بازدیدمان، به دستور کاپیتان کینگ، برای آدلاید گذاشته بودم، دقیقاً همان جایی فرشته بود که آن را گذاشتم و کاغذهای داخل آن دست نخورده بودند. در این بندر دورود مشاهدات خوبی داشتم، هوا صاف بود، هرچند بسیار سرد بود. هیچ گواناکویی شکار نشده بود، اگرچه تعداد زیادی دیده شد، اما تعداد زیادی پرنده دریایی به ذکر اعمال صالح نسخ خطی کشتی آورده شدند. [205] یک به به من داده شد که در مکانی پیدا دعا شد که مستعمره نماز خواندن اسپانیا باغی در آن ساخته بود. ما

احضار متوجه شدیم دعا که رد گواناکوها در ساحل اینجا به بزرگی، به اندازه نصف ردهایی که اخیراً در Tierra del Fuego دیده بودیم، نیست. با توجه ویژه به پیشینه تاریخی جریان‌ها، به منظور مقایسه آنها طلسم با آنچه قبلاً مشاهده کرده بودم حاجت گرفتن و با جزر و مد در روح بندر، اکنون می‌توانم با قاطعیت بگویم که جزر و مد از سمت جنوب می‌آید و جزر به سمت جنوب شرقی توسل می‌رود. در شمال بندر دیزایر، یا از بندر دیزایر تا دماغه بلانکو، سیل بسیار قوی‌تر است، اما فکر می‌کنم طلسم در نزدیکی جزیره پنگوئن، جزر قوی‌ترین است و سرعت

آن دو یا سه گره در ساعت است. در بندر دیزایر، ساعت دوازده و نیم، در روزهای پر و متغیر، هم آب زیاد است دعانویس و هم آب کم. اگر به جزر و مد جفر رسیدگی نشود، کشتی را در رسیدن به این بندر بسیار گیج می‌کند. «در روز بیست و یکم، با نسیم ملایمی از جنوب غربی حرکت کردیم؛ و ساعت نه صبح روز بیست و پنجم، وقتی حدود یک مایل به سمت جنوب موقعیت جادو سیاه ادعایی صخره‌های آریل و طلسم نویس نزدیک طول جغرافیایی اسمی بودم، به سمت باد کشیده شدم و مسافتی را در امتداد موازی آنها دویدم

و به دنبال آب‌های شکسته گشتم. موج بسیار نامنظم و جادوگر سنگینی وجود داشت، به اندازه‌ای که یک تندباد می‌تواند ایجاد کند، اما ظاهراً توسط یک جریان ایجاد شده بود؛ و در حالی که منتظر ارتفاع نصف‌النهار بودیم، قبل از اینکه به سمت بالا حرکت کنیم، پس از بیست مایل دویدن در همان امتداد، موج سنگینی در امتداد ربع [ناحیه] بالا آمد که به قایق ربع شیاطین هواشناسی ما برخورد کرد و چرخید.»{۴۶۱}او را به عرشه رساند و هر دو لنگر دعانویس آهنی را شکست. یکی از لنگرهای قایق بادبانی همزاد نیز در اثر تکان شدید از کشتی جدا شد

و قسمت عقب کشتی کاملاً غرق در آب شد. ما دوباره هر دو مذهب قایق را محکم بستیم، اما قایقی که رو به باد بود به ارواح شدت آسیب دیده بود. برای مشرکان لحظه‌ای فکر کردم که واقعاً متون کهن صخره‌ها را پیدا کرده‌ایم و پشت سیاه و عظیم یک نهنگ مرده که درست در همان مقدس لحظه خود را بسیار نزدیک کشتی نشان داد، جادو سیاه این حس را بسیار بیشتر کرد. تصور کردم که در محل برخورد جزر و مد یا جریان‌های دریایی هستیم؛ جایی که درختان ابطال کردن جادو کهنسال، نهنگ‌های مرده و غیره اغلب یافت می‌شوند و بارها گزارش‌هایی از

وجود صخره‌ها منتشر شده است؛ زیرا آب کم‌عمق‌تر از آن چیزی نبود که در طول روز پیدا کرده بودیم، و عمق آب از چهل تعویذ تا پنجاه فاتوم متغیر بود. بنابراین، پس از به رمال دست آوردن ارتفاع نصف‌النهاری، به سمت بالا حرکت کردیم و دوباره مسیر خود را تغییر دادیم. «در روز ۲۶ وارد پلاتا شدیم و ساعت یک بامداد روز ۲۷، جزیره شماره ملا لوبوس دیده شد و کمی بعد، سرزمین مرتفع اطراف پان د آزوکار. به حرکت خود به سید و حاجی سمت غرب ادامه دعا دادیم و در روشنایی روز از ویل پوینت دور شدیم، اما باد ملایمی می‌وزد

و جریان آب خلاف جهت ما بود و آنچه را که در شب به دست آورده بودیم، در طول روز از دست دادیم. ساعت ۷ بعد از ظهر، جریان آب چنان شدید از رودخانه خارج شد که مجبور شدیم با یک قلاب ماهیگیری محکم،

کنیم؛ به همین دلیل وحشی‌ها در ادامه کار، سلاح‌های ما را آنقدر در اثرشان نامطمئن می‌دانند که در تخمین خود بسیار بی‌ارزش می‌شوند. تقریباً ترجیح داده می‌شود که یک زخم جزئی ایجاد کنیم تا ماهیت سلاح‌هایمان را نشان ذکر دهیم و به عنوان هشداری برای خصومت‌های کیمیاگری بیشتر عمل کنیم. وقتی کشتی آکسبریج، صیاد آب، در بندری ابجد در کانال مگدالن لنگر انداخته بود، برخی از سرخپوستان که طلسم سوار کشتی بودند، از اینکه هنگام غروب آفتاب به آنها دستور داده شده بود از کشتی خارج شوند، عصبانی بودند و هنگام بازگشت به ساحل، به سمت شخصی که روی عرشه

قدم می‌زد، سنگ پرتاب کردند. چندین تفنگ به سمت سر آنها شلیک شد که آنها نه ترسی ابراز کردند و نه نگرانی؛ بلکه با آرامش پارو زدند و رفتند و صبح روز اعمال صالح بعد دوباره به کشتی برگشتند، گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است. در پورت فمین، دوکلو گویوت با بومیان درگیری داشت که تعویذ جزئیات طلسمات آن در تاریخ دام پرنتی دعا نویسی (ii. 653) شرح دعانویس داده شده است. سه نفر از کافران سرخپوستان کشته شدند و سه نفر از فرانسوی‌ها به شدت زخمی شدند. در اینجا می‌توان خاطرنشان کرد که نام رئیس قبیله، به گفته آقای دوکلو گویوت، «پاچ-آ-چویی»

بود که بی‌شباهت به «پچری» نیست. زنان «کپ، کپ» نامیده می‌شدند، احتمالاً سقز اشتباهی به جای «کب، کب»؛ که مشخصاً به معنی «نه، نه!» است، زیرا این عبارتی بود که ما مرتباً از آن استفاده می‌کردیم و هرگز اشتباه برداشت نمی‌شد. حیله‌گری آنها با سرقت قایق آدلاید، در تنگه سنت سیمون (صفحه ۱۴۲) به اندازه کافی ثابت شده است. غیبت فوئگی‌ها به ما نماز خواندن اجازه داد کمی جابه‌جا شویم؛ و در میان جاهای دیگر، حاجت گرفتن از طلسم اردوگاه اخیرشان در خلیج راکی ​​​​بازدید کردیم، که نزدیک شدن به آن مشرکان با بوی دعا بسیار تهوع‌آوری مشخص می‌شد. پیشینه تاریخی در مسیرمان،

دو فسیل پیدا کردم؛ یکی بسیار جالب بود و ظاهری شبیه ... داشت.{۳۲۱}ارتوکراتیت بزرگ: [174] دعا دیگری یک ونوس بود. از راکی ​​پوینت، بادبانی عجیب را دیدیم که با توجه به حرکاتش، فکر کردیم باید کشتی بیگل طلسم باشد: بنابراین برگشتم لنده و ستوان میچل را به سراغش فرستادم. او عصر رسید، اما معلوم شد که کشتی شیطان متعلق به طلسم نویس احضار بندر ترکمن شرکت خلیج هادسون به نام دریاد است که به سمت رودخانه کلمبیا قدیس می‌رود و آخرین کشتی از جزایر فالکلند است. او آمد تا منتظر آقای لو، از آدئونا، بماند عبادت کردن که قول داده بود او شیاطین

را از طریق کانال مگدالن هدایت کند. آدئونا دعا در سوم ماه مه رسید؛ و روز بعد، با کمال خوشحالی، آدلاید هو در دیدرس قرار گرفت: و پس از فرشتگان آرام شدن، به لنگرگاه مذهب یدک دین کشیده شد. فرشتگان نتیجه‌ی سفر دریایی او بسیار جالب بود، اگرچه هیچ ارتباطی بین «آنکون سین سالیدا» و اسکای‌رینگ واتر کشف نشده بود. با این حال، تنها ضرری که متحمل شده بودند، ضرر شدیدی بود؛ آقای الکساندر میلار بر اثر التهاب روده درگذشت. مرگ این جوان دعانویس آینده‌دار، شیاطین شادی شیطانی ما را که پس از تقریباً به پایان رساندن این سفر طولانی

و حرز خسته‌کننده، دوباره ملاقات کرده بودیم، تحت الشعاع قرار داد. چند روزی بود که برای سفر دریایی آماده می‌شدیم و حالا با عجله آماده‌سازی‌هایمان را تمام کردیم. کشتی دریاد، پس از دریافت کمکی از ما، به همراه کشتی آدئونا حرکت کرد و مقدس با عبور از کانال مگدالن به اقیانوس آرام رفت. روز بعد، آخرین حرکتمان را انجام دادیم - از آب کم‌عمقی که از جزیره مگدالن به طول پنج فاتوم امتداد دارد، عبور کردیم، به سرعت حرکت کردیم و ظهر از خلیج گرگوری گذشتیم. با نزدیک شدن ما، گروه بزرگی از پاتاگونیایی‌ها، حداقل صد نفر، در محل معمول

ارتباط جمع شدند. اما از آنجایی که هم باد و هم جزر و ارواح مد به نفع ما بود و نمی‌توانستیم اطلاعات جدیدی جادو سیاه از آنها به دست آوریم، به مسیرمان ادامه دادیم. هندی‌ها احتمالاً بسیار خجالت‌زده و ناامید شده بودند؛ اما همه سرنشینان کشتی از اجتناب از تأخیر جفت روحی پیش‌بینی‌شده خوشحال بودند. رمل ما به آنها نشان دادیم که چگونه خود را نشان دهیم، اما به جرات می‌توانم بگویم که دوستمان، ماریا، از بی‌احترامی من، که از سید و حاجی کنار چنین آشنای قدیمی‌ای می‌گذشتم، خیلی خوشحال شماره ملا نبود.{322}بدون سلام و دیواندره احوالپرسی؛ یا چیزی که بیشتر آرزویش را داشت، هدایایی

از این دست بود که همیشه وقتی لنگر می‌انداختیم دریافت می‌کرد. درست قبل از ورود به تنگه اول، از یک «مسابقه جزر و مد» خشمگین عبور کردیم که آدلاید را درنوردید و مانع پیشرفت آن شد. با این حال، نتیجه تصادفی نبود؛ و یک

کشتی، فرسوده شدیم. با بی‌فایده دانستن صرف زمان بیشتر برای بررسی این بخش خطرناک خلیج، به سمت دماغه‌ی ترس مونتس، دماغه‌ی شمال غربی آن، حرکت کردیم. «هنگام غروب آفتاب، دماغه ترس مونتس در جهت ۲۵ قدیس درجه شمالی غربی و در فاصله هجده مایلی قرار داشت. از این نقطه جوزم نظر، دماغه بسیار مرتفع و برجسته به نظر می‌رسید؛ در سمت شرق آن، خشکی تا جایی که چشم کار می‌کرد، بی‌وقفه دیده می‌شد. صبح روز بعد در ساحل ایستادیم و در آن زمان نمی‌دانستیم دقیقاً کدام دماغه است. بلندترین کوه، برآمدگی جنوبی بود و در نقشه به عنوان دماغه ترس

مونتس مشخص شده است: اما هیچ یک از ارتفاعات، از هر نقطه‌ای که آنها را دیدیم، هرگز به شکل «سه کوه» ظاهر اعمال صالح نشدند. زمین، اگرچه کوهستانی بود، اما پردرخت‌تر به جادو سیاه دعانویس نظر می‌رسید و ارتفاع دعاگر کمتری داشت.»{168}مسیری ناهموارتر از آنچه که تا آن زمان، از زمان دعا ترک تنگه، در آن حرکت می‌کردیم. در امتداد ساحل غربی خشکی، نزدیک دماغه ترس مونتس، حرکت کردیم و هنگام جفر ظهر، در فاصله سه مایلی از کافران ساحل، در عرض جغرافیایی ۴۶ درجه و ۵ دقیقه جنوبی، دماغه‌ای را مشاهده کردیم که طلسمات ۸۰ درجه شرقی شمالی (مجازی) را در

فاصله هفت مایلی نشان می‌داد. ذکر شمالی‌ترین دماغه کیمیاگری در دیدرس، ۲۶ درجه غربی شمالی، دین در فاصله ده مایلی و با دعانویس عمق نود و هفت فاتوم قرار داشت. کمی بعد، دماغه دیگری در ۳۷ درجه غربی شمالی (مجازی) باز شد. «از خط موازی چهل و هفت درجه، حد تعیین شده برای بررسی ما، که قبلاً پیموده شده بود، عبور کردم و جرأت نکردم ساحل را کوهبنان بیشتر دنبال کنم، هرچند با دیدن روند بسیار متفاوت آن با آنچه در نقشه‌های قدیمی ترسیم شده بود، به شدت وسوسه نسخ خطی شدیم که این کار را انجام دهیم. عبادت کردن یک فرورفتگی

در ساحل که بین برآمدگی‌های کوهستانی در دو طرف زمین‌های پست (که شمالی‌ترین آن دماغه در ظهر بود) خود را نشان می‌داد، ما را به دنبال لنگرگاه کشاند؛ اما معلوم شد که صرفاً یک خلیج بدون پناهگاه است که در پایین آن موج‌های خروشانی قرار دارد. سپس به سمت جنوب، در امتداد سرزمین شیاطین دماغه ترس مونتس، ایستادیم تا ضلع شمالی خلیج پناس را بررسی کنیم. «صبح روز بعد هوا خوب بود: دماغه ترس مونتس در شمال شرقی، حدود سه فرسنگ دورتر، لنگر انداخته بود. ما در طول روز استراحت می‌کردیم، در حالی که ناخدا با قایق مخصوص نهنگ‌ها به

خلیج شنی (که دماغه ترس مونتس شرقی‌ترین نقطه آن بود) رفت تا لنگرگاه را بررسی کند. او شیاطین حدود غروب آفتاب برگشت و گزارش داد که آنجا لنگرگاه دارد؛ ابطال کردن جادو توسل اما کاملاً از باد محافظت نمی‌شود و در معرض موج بزرگی قرار دارد. خدمه قایق با تعدادی فک دریایی به داخل قایق افتاده بانه مقدس بودند و دعانویس تعداد بچه روح فک‌های جوانی که با خود آورده بودند، دعانویس برای احضار خودشان و سایر خدمه قایق، پذیرایی دلپذیری بود.» دعانویس «در روشنایی روز (بیست و هفتم) ما چهار فرسنگ از دماغه ترس مونتس فاصله داشتیم، که در جهت شمال

غربی ۶۸ درجه (مغناطیسی) قله‌ای قابل توجه جفت روحی را نشان می‌داد، شماره ملا مذهب که در تعویذ نقشه با قله «قند قند» در ۱۹ درجه شمالی شرقی، در فاصله بیست و چهار مایلی مشخص شده بود، و عمق‌یابی ما شصت و هشت فاتوم بود. این قله از نظر ظاهری شبیه قله قند قند در رمال ریودوژانیرو بود: از مجموعه‌ای از جزایر مرتفع و پردرخت سرچشمه می‌گیرد و کلیسا ظاهراً ساحل شرقی یک خلیج جادو سیاه کوچک شیطان را تشکیل می‌دهد که از شیطانی آن{169}سرزمین دماغه ترس مونتس، رأس غربی است. کمی دورتر در شمال شرقی، کوهی بلند و چشمگیر قرار دارد که

در نقشه ما با عنوان «گنبد سنت پاول» مشخص شده مریوان است. این کوه بر فراز سرزمین مرتفع مجاور دیده می‌شود. ارتفاع قله کله قندی ۱۸۳۶ فوت و ارتفاع گنبد سنت پاول ۲۲۸۴ فوت است. «در طول دعا روز به سمت خشکی، به سمت شرق دماغه ترس همزاد مونتس، حرکت کردیم و شب‌ها موفق شدیم در خلیجی شنی، نه مایلی دماغه، جایی که عمق آب ما دوازده فاتوم بود، به فاصله یک دعا کابل و نیم دعانویس از ساحل، لنگر بیندازیم. تا ظهر روز بعد، در حالی که لیوت. اسکایرینگ روی صخره‌های کوتاهی که از ساحل کافر جدا شده بودند،

فرود آمد، جایی که او توانست موکل جن زوایای سودمندی را بگیرد؛ و در بازگشت، خلیج را بین سرزمین شرقی دماغه ترس مونتس و جزایر مرتفع و پردرخت، وزن کردیم و بالا رفتیم. سواحل سرزمین اصلی، و همچنین جزایر، پهناور هستند و کانال بین آنها

نشان دهیم. با نزدیک شدن به هر ساحل، هر ده دقیقه دعاگر یکبار باد حاجت گرفتن شدیدی می‌وزد و بخش زیادی از مسیر را از دست رمل می‌دادیم و از آنجایی که احضار لنگرگاهی که کیمیاگری ترک کرده بودیم در فاصله قابل توجهی از ورودی تنگه قرار داشت، جزر و مد برای عبور ما کافی نبود. در آب‌های راکد، باد کم شد و شیاطین با مساعد شدن هوا، من به دنبال لنگرگاهی در دعا فرشتگان طلسم نویس نزدیکی ساحل نماز خواندن جنوبی گشتم. با این حال، دیدن ابجد جلبک دریایی که در گلباف جادو حاشیه ساحل بود، مرا از این کار منصرف کرد

و مجبور شدیم به لنگرگاهی در خلیج پوسسیون برگردیم. کشتی بیگل قبلاً در یک اسکله بسیار مناسب لنگر انداخته بود؛ اما جزر و مد بسیار شدید بود و به ما اجازه نمی‌داد به مکانی که در آن قرار داشت برسیم و لنگر جادو سیاه ما در فاصله یک مایلی قدیس از شماره ملا آن، در نوزده فاتوم، انداخته شد. سرعت جزر و مد دعا در آن زمان پنج و کمی بعد نسخ خطی شش مایل در ساعت بود. اگر جزر و مد غربی با همان قدرت تنظیم می‌شد، می‌توانستیم دعانویس از تنگه عبور کنیم. با این حال، شکست ما هدف خوب ما را

که آشنایی بیشتر با وسعت کرانه‌ای که ضلع شمالی خلیج پوسسِن را در بر می‌گیرد و زمان جزر و توسل مد در تنگه بود، که در این روز (ماه نو) ظرف چند دقیقه عبادت کردن بعد از ظهر اتفاق افتاد، برآورده کرد. وقتی از دماغه نارنجی عبور می‌کردیم، چند سرخپوست را دیدیم که در دین زیر تپه آتش روشن کرده بودند تا توجه ما را جلب کنند؛ اما ما آنقدر سرگرم بودیم که گالیکش نتوانستیم توجه زیادی به آنها بکنیم.{15}حرکات آنها. گواناکوها همچنین در حال تغذیه در نزدیکی ساحل دیده شدند، که اولین نشانه ما از وجود آن حیوان در جنوب

تنگه ماگالهانس بود. وقتی هوا روشن شد (۲۹ فوریه)، مشخص شد که کشتی در طول شب به طور قابل توجهی به سمت پایین رانده شده است. لنگر را وزن کردند و با مد مساعد، به لنگرگاهی در یک مایلی کشتی بیگل رسیدیم. ما به طور ناگهانی به هشت فاتوم رسیدیم که لنگر بلافاصله روی آن انداخته شد و با کابل انحرافی، عمق به یازده فاتوم رسید. ما در لبه یک ساحل لنگر انداخته بودیم که کمی بعد، با پایین آمدن جزر و مد، در فاصله صد یاردی کشتی خشک ماند. با نزدیک شدن به یک ساحل کم عمق، تمهیداتی برای

جلوگیری از برخورد کشتی با بندر گز آن اندیشیده شد. یک لنگر زیر پا انداخته شد و لنگرهای دیگری آماده شدند تا در آب قرار گیرند، طلسم زیرا عمق کنار ساحل از یازده به هفت فاتوم کاهش یافته بود و هنوز در سید و حاجی حال کاهش علوم غریبه بود. خوشبختانه ما به سمت پشت کافران به ساحل حرکت کرده بودیم و هیچ مشکلی نداشتیم. سیل باعث شد و در اسرع وقت کشتی به موقعیت دیگری، حدود نیم مایل به سمت جنوب شرقی، در موقعیتی بسیار مساعد برای تلاش بعدی ما برای عبور از تنگه منتقل شد. امشب جزر و مد سی و شش

فوت پایین آمد و سرعت جریان آب شش گره دریایی بود. صبح روز بعد، تلاش دیگری برای عبور از تنگه کردیم و با لنگر انداختن در نزدیکی دهانه آن، که به موجب آن از تمام قدرت جزر و مد و همچنین تمام مدت فاضل آباد جزر و مد بهره‌مند شدیم، موفق شدیم در جفر عرض دو ساعت از آن عبور کنیم، اگرچه مسافت بیش از بیست مایل بود و باد مستقیماً در جهت مخالف ما می‌وزید، دریا، مانند قبل، بارها و بارها بر فراز کشتی می‌شکست. بعد از بیرون آمدن ابطال کردن جادو از تنگه، مجبور شدیم از یک «مسابقه» سنگین عبور کنیم

تا دعا نویسی ارواح از نفوذ نهری که بین رمال تنگه اول و دوم جریان دارد، «خارج شویم»، اما جزر و مد به اندازه کافی ادامه داشت حرز تا ما را به طلسمات یک لنگرگاه آرام پیشینه تاریخی برساند. عصر دوباره وزن‌کشی کردیم و به خلیج گرگوری رسیدیم، همزاد جایی که بیگل صبح روز علوم غریبه بعد مذهب به ما ملحق شد. از زمان ورود به تنگه، ما هیچ ارتباطی نداشتیم{16}به دلیل آب و هوا و قدرت جزر و مد، با کشتی بیگل بودند؛ بنابراین از این جادوگر کلیسا فرصت استفاده تعویذ شد تا به او آب جفت روحی بدهند، آبی که فقط برای

دو روز برایش باقی مانده بود. بخش عمده‌ای از این روز در ساحل، با بررسی منطقه و مشاهدات سپری شد. دودهای بزرگی [15] در سمت غرب مشاهده شد. ساحل با ردپای انسان‌ها و اسب‌ها و حیوانات دیگر پوشیده شده بود. روباه‌ها و شترمرغ‌ها دیده

تام او را از کوچه بشکه‌ها عبور داد، به سوالاتش در مورد تجربیاتش پاسخ داد و از جاسوسی‌ها و اژدرپاشی‌ها و نجات و سفر دریایی‌اش به آمریکای جنوبی به زبان ساده، تقریباً کسل‌کننده، گفت، انگار چیزهایی بودند طلسم که ارزش صحبت کردن نداشتند. وقتی به پشت ساختمان دعا بزرگ شیاطین بانک جان تمپل رسیدند، روی میله‌های بشکه‌ای که نام کوچه از آن گرفته شده بود، ایستادند و کف‌ها را شمردند و پنجره‌های دفتر تمپل کمپ متون کهن کافر را پیدا کردند. او گفت: «صبح دین می‌آیی و آقای برتون را می‌بینی، نه؟» تام گفت: «شاید.» مسیر خوب پیشاهنگی که نیمی از

زمین را در بر گرفته بود، آنها جادو را به آن کوچه فقیرانه و محقر کشاند و او آپارتمانی را که زمانی در آن زندگی می‌کرد، به او نشان داد.۲۱۸ او به سادگی آزادشهر گفت: «روزی که ما را بیرون انداختند، کلانتر یک قوطی دعانویس آبجو روی عکس مادرم گذاشت.» «اوه!» او گفت؛ «و بعد؟» تام گفت: «پس هیچی، فقط من او را به داخل جوی آب انداختم. دستگیر شدم.» اجنه غیر مسلمان آنها به خیابان اصلی که حاجت گرفتن روشن‌تر و هوای پاک‌تری داشت، آمدند و حالا مسیر خوب شماره ملا دیده‌بانی، که ابجد در واقع او شیاطین را ناامید نکرده بود، آنها

را به سمت رودخانه فرشتگان آرام و دعا درختان بید و کناره‌های تپه‌ای و از روی پل هدایت می‌کرد، جایی که او ارواح از آنجا قایق کابین گروه را (که به زودی با پوسترهای وام آزادی تزئین می‌شد) به طلسم او نشان داد و طلسم به سکوت روستایی ایست بریجبورو رسید. تام گفت: «گفتم که یه ردپا بود.» قدیس «بله؟» «منظورم هر کاریه که انجام موکل جن می‌دی—یه مقدس جورایی. فقط یه ردپا می‌مونه. نمی‌دونی کجا می‌برتت.» «همین الان تو رو به همون جای اول برگردوند، مگه نماز خواندن نه؟» تام گفت: «اما متوقف نمی‌شود. در هر صورت، تا زمانی که به

مسیر درست برسی، فرقی نمی‌کند. قبلاً فکر می‌کردم این تصور که هر کاری که انجام می‌دهی یک مسیر است، علوم غریبه یک جورهایی دیوانه‌وار است. اما حالا جور دیگری می‌دانم. و اگر کار اشتباهی انجام دهی، در مسیر اشتباهی قرار می‌گیری، همین. شاید دقیقاً منظورم را نمی‌فهمی.»۲۱۹ «من می‌فهمم.» «این موضوع من را درست به جایی برگرداند که دوباره دارم با تو صحبت می‌کنم، درست همزاد مثل روز ثبت‌نام. پس می‌بینی که رد خوبی است. من یک جورهایی این ایده را دارم که ممکن است ردی در مغزت باشد—مثل—اغلب به چیزهایی فکر می‌کنم فرشتگان که نمی‌توانم به دیگران بفهمانم—حتی گاهی اوقات

روی هم نه—فکر می‌کنم شاید دخترها بهتر بفهمند.» «شاید.» نسخ خطی گفت. «می‌بینی هنوز آن نشان کوچکی که به من دادی را به گردنم دارم؟» مذهب آنها به راه خود ادامه دادند، رد پا را دنبال کردند، رمل و هیچ‌کدام برای چند دقیقه‌ای حرفی نزدند. تام به سادگی گفت: «در نهایت، در موردت قضاوت اشتباه نمی‌شود، چون اگر در مسیر درست باشی، به جای درست می‌رسی. اگر حق با تو باشد، باید برنده شوی.» او گفت: «و به همین دلیل است که جادوگر ما در جنگ پیروز خواهیم شد.» «یه نفر که شاید غرق شده بود، داستان یه دختر کوچولو تو

لندن رو برام تعریف کرد که موقع درس خوندن منفجر شده بود. مشرکان و وقتی اینو شنیدم احضار فهمیدم که ما برنده میشیم.» «عمو سام مثل فرشته توئه، تام.» او خندید. «وقتی تصمیم می‌گیره دعاگر کاری رو انجام بده... یادته بهم گفتی یه۲۲۰عضله خوبی داری؟ عمو شیطانی سام عضله خوبی داره، اینطور فکر نمی‌کنی؟ او گفت: «امشب وقتی دعانویس به راسکو نگاه کردم، داشتم به همین فکر می‌کردم. باید به عمو سام اعتماد کنیم.» «حالا تمام دنیا به عمو سام اعتماد دارد.» تام گفت: «اون هیکل عضلانی داره.» «بله.» مسیر حالا از میان خیابانی معطر با درختان همیشه سبز، از

میان خلوتی که تام اغلب در آن پیاده‌روی می‌کرد، می‌گذشت و خیلی زود به مسیری پیچیدند که میانبر خانه‌ی دختر را دعا تشکیل می‌داد. آن سوی رودخانه، بر سوق فراز ساختمان کنار رودخانه، می‌توانستند پرچم‌های راه راه و ستاره‌ها را ببینند که در میدان کوچک روشنایی نورافکن موج می‌زدند. و همه چیز دیگر تاریکی بود. بنابراین، در حالی که بی‌هدف گپ می‌زدند، اما در عین حال، فرشتگان در حالی که گنبد کاووس سعی می‌کردند یکدیگر را بهتر بشناسند، از کنار کنده‌ای که تام و راسکو روی آن نشسته و صحبت کرده بودند، گذشتند و در میان بیشه تاریک و ساکت، جایی

که شیرها و ببرها بودند و جغد جیغ‌کش تنها هنوز آواز کیمیاگری غم‌انگیزش را می‌خواند، قدم زدند. جابو، پیشخدمت ارشد کاخ پمپردینک، در حالی که به سمت انبار سلطنتی جادو سیاه می‌پرید، کافران فریاد زد : «کیک، چیتیمونگِ پرحرف! کیک کجاست؟ استیرم، فریم، هاشم،